Tsunami

(21/4/2008)
Για άλλη μια φορά είμαι εξαιρετικά κακοδιάθετη. Πολλά έχουν συντελέσει σ’ αυτό.
Πρώτα απ’ όλα το περιστατικό της Παρασκευής με την Δέσποινα. Με πείραξε πάρα πολύ. Για διάφορους λόγους. Κυρίως όμως γιατί ενώ προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο ευγενική, δεκτική και εξυπηρετική μαζί της αυτός ήταν ο τρόπος για να μου το ανταποδώσει. Και να κρίνει και την δουλειά μου, τη στιγμή που η ίδια μόνο πρότυπο εργαζομένου δεν είναι. Με πειράζει επίσης που για δικές της αδυναμίες ή παραλείψεις βρίσκομαι εγώ απολογούμενη!
Το χειρότερο όμως δεν ήταν αυτό καθ’ εαυτό το περιστατικό της Παρασκευής αλλά όλα εκείνα που έβγαλε στην επιφάνεια. Συνειδητοποίησα ότι αυτό συμβαίνει πάντα. Οι άνθρωποι που αγαπώ και φροντίζω είναι αυτοί που με πληγώνουν το πιο πολύ. Και μάλιστα τα δύο αυτά είναι ευθέως ανάλογα. Όσο πιο πολύ αγαπώ τόσο πιο πολύ με πληγώνουν. Με εγκαταλείπουν, με αγνοούν, μου φέρονται άσχημα και ξεσπούν επάνω μου. Γιατί άραγε? Θεωρούν άραγε τόσο δεδομένη την ύπαρξή μου και τα αισθήματά μου προς αυτούς? Όταν λοιπόν το συνειδητοποίησα αυτό με καταρράκωσε. Τελείως!
Και μέσα σ’ όλα αυτά – ή μήπως εξαιτίας αυτών? – επανήλθαν τα βασανιστικά όνειρά μου.
Δύο κομμάτια από το χθεσινό μου όνειρο θυμάμαι. Στο ένα βρισκόμουν κάπου, σαν καφετέρια, δεν είμαι και σίγουρη, και καθόμουν με κόσμο. Θέλησα να πάω στην τουαλέτα. Άνοιξα μια πόρτα και ρώτησα κάποιον. Μου είπε ότι είναι έξω από το κτίριο και τότε διαπίστωσα ότι φοράω μόνο το πάνω της πυτζάμας μου, και από κάτω το κόκκινο στρινγκ. Δεν μπορούσα να βγω έξω έτσι! Μάλιστα αυτή μου την παρατήρηση την δήλωσα στον άνθρωπο που ρώτησα. Έτσι ξαναγύρισα μέσα.
Το δεύτερο κομμάτι που θυμάμαι ήταν το χειρότερο. Ήμουν σε εκδρομή κάπου στην εξοχή κοντά σε μια λίμνη και έμενα σε ένα ξύλινο σπιτάκι πάνω στη λίμνη. Από εκείνα που στέκονται μέσα στο νερό στηριγμένα σε πασσάλους. Κοιμόμουν και νιώθω, παρά τον ύπνο μου, ότι γίνεται σεισμός. Στην αρχή είναι εκείνος ο σεισμός που σε πάει πέρα δώθε. Και μετά γίνεται αυτός που σε πάει πάνω κάτω. Ο σεισμός διαρκούσε πολύ όμως εγώ δεν μπορούσα να ξυπνήσω. Καταλάβαινα ότι γίνεται σεισμός όμως ήμουν ανήμπορη να αντιδράσω και να ανοίξω τα μάτια μου. Το επόμενο όμως πράγμα που καταλαβαίνω, και αυτό με ξυπνά για τα καλά, είναι ότι έχει μπει νερό στο σπιτάκι. Ξυπνώ και βλέπω ότι το νερό είναι περίπου μισό μέτρο μέσα και τα πράγματά μου κολυμπάνε. Ανακάθομαι στο κρεβάτι και κοιτώ έξω από το παράθυρο που είναι δίπλα μου, κολλητά στο κρεβάτι μου. Βλέπω το νερό της λίμνης ταραγμένο και καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Έρχεται τσουνάμι. Θυμάμαι ότι το λέω στον εαυτό μου. Πετάγομαι από το κρεβάτι και ορμάω στον σάκο μου και παίρνω το πορτοφόλι μου. Δεν είναι ακριβώς το πορτοφόλι μου. Περισσότερο σαν ένα μικρό τσαντάκι. Με αυτό στο χέρι βουτάω στο νερό και αμέσως μετά ένα τεράστιο κύμα καταστρέφει το σπιτάκι. Παλεύω στο αγριεμένο νερό για να βγω στη ακτή. Δεν είναι μακριά όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο. Προσπαθώ να αποφύγω τα κύματα με μακροβούτια. Φτάνω κοντά στη στεριά αλλά δεν μπορώ να βγω γιατί με παρασέρνει το νερό. Σε μια ύστατη προσπάθεια μαζεύω όλες μου τις δυνάμεις και μόλις τραβιέται πίσω το κύμα σκαρφαλώνω με όλη μου τη δύναμη και ταχύτητα στην ακτή. Τα καταφέρνω και βγαίνω έξω. Κοντά στην ακτή υπάρχουν πεύκα και ανάμεσά τους σκορπισμένοι άνθρωποι σε μικρές ομάδες. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι γίνεται μετά. Έχω την αίσθηση ότι κάποιοι ήρθαν να με βοηθήσουν. Στην αρχή είμαι ψύχραιμη όμως μετά από λίγο συνειδητοποιώ τι έγινε και παθαίνω υστερία. Κλαίω γοερά και βρίσκομαι σε κατάσταση σοκ. Αρχίζω να ρωτάω για τα αδέλφια μου. Έχω την αίσθηση ότι ο Γιάννης είναι ασφαλής και έτσι το ενδιαφέρον μου στρέφεται κυρίως γύρω από τον Ντίνο. Με αγωνία και κλάματα ζητώ να μάθω τι έχει γίνει. Βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο, εξακολουθώ να κλαίω και να ρωτάω…
Ως εκεί θυμάμαι…
Εκτός από την αγωνία και το κλάμα που σίγουρα μου προκάλεσε έντονη θλίψη και κακή διάθεση αυτό που περισσότερο μου κάνει εντύπωση είναι το επαναλαμβανόμενο μοτίβο του νερού. Είναι η εικόνα που εμφανίζεται πιο συχνά στα όνειρά μου. Και συνήθως είναι μεγάλες ποσότητες νερού. Θάλασσα ή λίμνη. Και τις περισσότερες φορές εγώ κάποια στιγμή βρίσκομαι στο νερό αλλά πάντα καταφέρνω να βγω.
Μια σκέψη μου για την ερμηνεία του νερού είναι ότι το νερό είναι τα ίδια τα προβλήματά μου και οι αγωνίες μου. Βυθίζομαι σ’ αυτά, βαθιά μάλιστα, αλλά τελικά καταφέρνω να τα αντιμετωπίσω και να βγω.
Από την άλλη πάλι γιατί να προσδώσω στα προβλήματα και τις αγωνίες μου τη μορφή του νερού, τη στιγμή που το νερό μου είναι κάτι τόσο οικείο και μου προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση?

Το λάθος του να είσαι ανθρώπινος…

Θυμάμαι όταν διάβαζα ιστορία για τις πανελλαδικές εξετάσεις κάναμε για τους Διαφωτιστές. Μια λοιπόν από τις βασικές αρχές των διανοούμενων αυτών, ήταν ότι οι άνθρωποι είναι κατ’ αρχάς καλοί. Ντεμοντέ!!!
Δυστυχώς αυτή την ίδια αρχή έχω και εγώ στη ζωή μου. Όταν γνωρίζω έναν άνθρωπο έχω αρχικά τις καλύτερες των προθέσεων, θεωρώντας ως δεδομένο, ότι πρόκειται περί καλού ατόμου.
ΣΦΑΛΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική τελικά. Μάλλον θα πρέπει να ξεκινώ με την αρχή ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ποταποί και κτήνη μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Αυτό θα με έβγαζε από πολύ κόπο και συναισθηματική ταραχή, μια και πάντα είναι επώδυνο να ανακαλύπτεις ότι κάποιος που τον θεωρούσες αξιόλογο τελικά είναι τόσο σάπιος όσο και ένα προ εξαμήνου ξεχασμένο πορτοκάλι.
Δεν ξέρω αν είναι η ανθρώπινη φύση τέτοια ή οι συνθήκες της σύγχρονης ζωής που ωθούν τους ανθρώπους σε ανάρμοστη συμπεριφορά.
Το βέβαιον είναι ότι μόλις βρεθεί το πρόσφορο έδαφος, και προκειμένου να εκτονώσουν δικά τους καταπιεσμένα συναισθήματα, ανασφάλειες, άγχη και κόμπλεξ, ξεσπούν στον πρώτο άνθρωπο που θα τους φερθεί ευγενικά και ανθρώπινα.
Και είναι φαύλος κύκλος… γιατί αυτός ο κάποτε ανθρώπινος και ευγενικός θα γίνει και αυτός απάνθρωπος, για να διατηρήσει τα δικαιώματά του και την αξιοπρέπειά του, και θα φερθεί εξίσου σκάρτα σε κάποιον τρίτο καλό, που και αυτός με τη σειρά του, μετά από τα απανωτά χαστούκια που θα δεχθεί, θα γίνει και αυτός κτήνος. Και αυτό θα γίνεται εσαεί.
Τα δύο άκρα της ανθρώπινης πνευματικής αλυσίδας νομίζω ότι θα μπορούσαν να ξεφύγουν από αυτό τον φαύλο κύκλο. Οι εξαιρετικά ευφυείς ή καλύτερα αυτοί με την εξαιρετικά υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, οι οποίοι μπορούν να δουν πέρα από την επιφανειακή συμπεριφορά και να καταλάβουν τις εσωτερικές κινητήριες δυνάμεις των ανθρωπίνων πράξεων, και έτσι να λειτουργήσουν με ανοχή και υπομονή. Πόσοι όμως είναι αυτοί? Και πόση υπομονή μπορούν να κάνουν?
Η άλλη ομάδα που μπορεί να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο είναι οι κρετίνοι. Η πνευματική τους μειονεξία δεν τους καθιστά ικανούς να αντιδράσουν στην σκληρότητα τροποποιώντας την συμπεριφορά τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αξιολύπητοι αλλά και μακάριοι ταυτόχρονα. Αξιολύπητοι γιατί πάντα θα εισπράττουν τα ξεσπάσματα των άλλων «ανώτερων» ανθρώπων. Μακάριοι, γιατί δεν καταλαβαίνουν το εύρος της κακοποίησής τους.

Μια από κείνες τις μέρες...

Λοιπόν, είχα καιρό να το πάθω αυτό… Για την ακρίβεια είχα να το πάθω από τον Νοέμβριο αν θυμάμαι καλά που δεν είχα πάρει τα χάπια μου για τρεις – τέσσερις ημέρες και ήρθα και φρίκαρα…
Σήμερα όμως? Όχι ότι φαινόταν μια χαρά ημέρα από την αρχή. Το αντίθετο. Ξύπνησα με κάκιστη διάθεση. Άσχημα όνειρα. Όλα εκείνα που με πονάνε. Η θεία μου ήταν εκεί, ολοζώντανη, φορώντας τα γυαλάκια της… Μετά οδηγούσα, αλλά η κατηγορία προς τη μητέρα μου ότι εξαιτίας της δεν έχω αυτοκίνητο τώρα και δεν οδηγώ γενικά ήταν διάχυτη. Το κορμί μιας γυναίκας με τα εσώρουχα πεταμένο στο πλάι του δρόμου…
Αλλά τα περίεργα όνειρα δεν ήταν μόνο χθες το βράδυ…
Τις προάλλες έβλεπα λέει ότι θα πήγαινα όπως πάω πάντα το θερινό πανεπιστήμιο με το γκρουπ, μόνο που αυτή τη φορά η εκδρομή θα ήταν για δύο εβδομάδες μέσα σε ένα υποβρύχιο. Στην αρχή ήμουν άνετη και χαλαρή μέχρι τη στιγμή που μπήκα μέσα και φρίκαρα. Ασφυκτιούσα και τσίριζα από αγωνία.
Προχθές πάλι, ήμουν λέει σε κάτι σαν πλαζ, μόνο που είχε δύο ορόφους και έψαχνα να βρω τον Κώστα, τον πρώτο μου έρωτα των 20 χρόνων μου. Ακολουθούσα τη φίλη μου την Όλγα ανάμεσα από ξαπλωμένους στην άμμο ανθρώπους. Και φορούσα τακούνια και δεν μπορούσα να τρέξω και να φτάσω την Όλγα. Και εκείνη όλο και απομακρυνόταν. Μέχρι που στο τέλος τσακωθήκαμε γι’ αυτό.
Για λίγο καιρό είχα ηρεμήσει και ο ύπνος μου ήταν απλός. Τώρα τελευταία όμως έχει γίνει ξανά ανήσυχος. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ευχόμουν για έναν ύπνο χωρίς όνειρα. Τα δικά μου όνειρα είναι κατάρα. Ξυπνώ το πρωί και είμαι ράκος. Θλιμμένη και νευρική, κακοδιάθετη και κουρασμένη.
Έτσι λοιπόν ξύπνησα και σήμερα. Δυστυχισμένη. Κενή. Η μουσική με ενοχλούσε, τα κομμάτια που έπαιζε το ραδιόφωνο ήταν εναντίον μου.
Και αυτό που μου είπε χθες ο Γιώργος με πείραξε πολύ… Με αφορμή ένα δικό μου mail για τον οργασμό των γουρουνιών που κρατά μισή ώρα και ένα δικό του με ένα λιοντάρι που έχει μεγαλώσει με ανθρώπους και μετά από καιρό τους ξαναβλέπει και τους αγκαλιάζει (αλήθεια είναι συγκλονιστικό βίντεο) ξεκίνησε μια κουβέντα για την αγάπη… Εγώ συνέχιζα να αστειεύομαι με αφορμή τα γουρούνια για να ακολουθήσει ο παρακάτω διάλογος (τα δικά του με πλάγια):
τα δε γουρούνια την απολαμβάνουν και για αρκετή ώρα !!!
τη βιολάρα σου εσύ
άλλο η αγκαλιά για αγάπη και άλλο το πήδημα....
lol
έλα???
αλήθεια??
δεν το ήξερα???
ναι, αμέ
ευτυχώς που έχω και σένα να μου τα ξεκαθαρίζεις αυτά
φιού
εμ επειδή είσαι μικρή και δεν ξέρεις
όχι...
απλά δεν είχα κάποιον να μου τα μάθει...
βλεπεις εγώ ήξερα ότι καμιά φορά - έτσι μου έχουν πει - συνδυάζονται και τα δύο μαζί αλλά είναι σπάνιο
ναι, σωστά, έχεις δίκιο...
σπανιώτατο
Ακολούθως και κατά την προσφιλή του μέθοδο, απλά εντέχνως άλλαξε κουβέντα. Εκείνη τη στιγμή δεν έδωσα πολύ σημασία και συνεχίσαμε να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων. Όσο όμως περνούσε η ώρα τόσο με ενοχλούσε… Ναι Γιώργο! Εγώ το μυαλό μου στο πήδημα το έχω. Μόνο. Δεν έχω τίποτε άλλο. Για μένα είναι μόνο μια ζωώδης πράξη που υπαγορεύεται από το ένστικτο. Ενώ εσύ… ο ανώτερος. Εσύ λοιπόν που δεν είσαι σκλάβος των ενστίκτων σου αλλά αναζητάς την απόλυτη πνευματική ολοκλήρωση, ξέρεις πως ένιωθα όταν με έκανες να σε θέλω και μετά με άφηνες έρμαιο αυτών των παθών που είχες εσύ ο ίδιος ξυπνήσει και μετά αρνηθεί. Βλέπεις εγώ νόμιζα ότι άμα κοιμόμουν μαζί σου θα ζούσα αυτή την ολοκλήρωση του έρωτα, σαρκικού και ψυχικού. Αυτό μου αρνήθηκες αλλά φαίνεται ότι εσύ νόμιζες ότι είναι μόνο μια σαρκική επιθυμία.

Με όλα αυτά στο μυαλό ξεκίνησα το πρωί για τη δουλειά. Πως γίνεται και όταν είσαι χάλια τα πράγματα μπορούν να γίνουν μόνο χειρότερα? Τσέκαρα το υπόλοιπο λογαριασμού μου… 250 έως το τέλος του μήνα. Λαμπρά!!!
Φτάνω να πάρω το τρόλεϊ για τη δουλειά από την αφετηρία του. Για άλλη μια φορά ήρθα αντιμέτωπη με την ανοργανωσιά, την αδιαφορία και το χάλι που επικρατεί στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Και αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Από εκείνη την ώρα και μέχρι πριν από λίγο δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα. Δάκρυα κούρασης, απογοήτευσης και απελπισίας. Κουρασμένη να αγωνίζομαι κόντρα σε όλα. Απογοητευμένη ότι παρά τους αγώνες μου οι κόποι μου είναι μάταιοι. Απελπισμένη γιατί όλα αυτά τα περνάω μόνη μου, χωρίς να έχω έναν άνθρωπο να τα μοιραστώ και που το βράδυ θα με κρατήσει στην αγκαλιά του και θα μπορέσω να κοιμηθώ ήρεμη…

Alea jacta est!

Ο κύβος ερρίφθη λοιπόν! Δηλαδή έχει ριφθεί πολύ καιρό πριν, αλλά εγώ δεν λέω να το δεχθώ. Χθες συναντήθηκα με τον Γιώργο. Ίσως να είναι η τελευταία φορά που συναντιόμαστε. Όχι ότι μου είπε ή μου έδωσε να καταλάβω κάτι τέτοιο αλλά δεν νομίζω τώρα πια να έχει νόημα. Ο Γιώργος που συνάντησα χθες ήταν ένας ακόμα γνωστός μου. Ούτε καν φίλος μου, μια και οι φίλοι ξέρουν ο ένας τον άλλο και εκμυστηρεύονται πράγματα. Δύο γνωστοί, που ο ένας - ο Γιώργος - ξέρει περισσότερα για τον άλλο. Γιατί τελικά τι ξέρω εγώ για τον Γιώργο? Μόνο αυτά που μου έλεγε εκείνος και για τα οποία ποτέ δεν θα μπορώ να είμαι σίγουρη ότι ήταν ειλικρινή. Είπα "έλεγε" γιατί πια ούτε αυτό γίνεται. Στην χθεσινή μας συνάντηση μιλήσαμε για άσχετα ζητήματα και πολύ "αθώα". Δεν είπε τίποτα για κείνον που δεν θα έλεγε στον οποιονδήποτε.
Είναι επίσης άξιο λόγου η επιμονή του να συναντιόμασταν έξω. Με 15 πόντους χιόνι στο δρόμο ήθελε να πάμε έξω για καφέ. Τόσο πολύ δεν ήθελε να έρθει σπίτι μου. Με φοβόταν απ' ότι φαίνεται. Φοβόταν μήπως έκανα σκηνή, μήπως έκλαιγα και έπεφτα στα πόδια του να τον παρακαλέσω, μήπως προσπαθούσα να τον επηρεάσω και να τον αποπλανήσω. Είμαι σίγουρη ότι τώρα πια δεν φοβάται κάτι τέτοιο. Η στάση μου ήταν σαν την δική του. Φιλική μεν απόμακρη δε. Σαν δύο γνωστούς που συναντήθηκαν και ήπιαν ένα τσάι παρέα κουβεντιάζοντας αδιάφορα. Μόνο που κορόιδευε ο ένας τον άλλο. Εγώ παρίστανα ότι είμαι οκ, αυτός ότι το πιστεύει και οι δύο μαζί ότι δεν τρέχει τίποτα και είμαστε δυο φιλαράκια που κάνουν μια κουβεντούλα.
Του επέστρεψα και τα χρήματα που μου είχε δανείσει δείχνοντας για άλλη μια φορά την ευγνωμοσύνη μου. Δεν τον μισώ, προς θεού... απεναντίας τον σέβομαι και τον εκτιμώ ιδιαίτερα και ξέρω ότι και αυτός νιώθει αντίστοιχα μ' εμένα και ότι αν ποτέ χρειαστώ την βοήθειά του θα είναι δίπλα μου. Μόνο που δεν θέλω αυτό από τον Γιώργο. Του έδωσα και τα τσουρεκάκια που του είχα φτιάξει. Τα έφτιαξα για να τα ευχαριστηθεί που ξέρω ότι του αρέσουν, για να τον ευχαριστήσω που στάθηκε δίπλα μου σε μια δύσκολη στιγμή, και βαθιά μέσα μου ελπίζοντας ότι ίσως αυτό τον επηρεάσει... μάταια φυσικά. Παρέστησε τον έκπληκτο και με ευχαρίστησε με νάζι που δεν είχα ξαναδεί σε κείνον.
Αποφάσισα ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσω την κατάσταση από εδώ και στο εξής είναι να πω στον εαυτό μου ότι ο Γιώργος πέθανε. Όπως όταν πέθανε η θεία μου. Πόνεσα φριχτά και ακόμα πονάω. Και μου λείπει και τη σκέφτομαι. Όμως έχει πεθάνει και τίποτα δεν πρόκειται να την φέρει πίσω. Ότι και να ευχηθώ, ότι και να πω, ότι και να κάνω όσο ακραίο και να είναι δεν πρόκειται να την φέρει πίσω. Το ίδιο και ο Γιώργος. Για μένα η απόφαση του Γιώργου είναι ισότιμη με θάνατο.
Ο κύβος ερρίφθη λοιπόν...

I haven’t hit rock bottom… Today I feel like it’s rock bottom then ten meters of shit and then me…

Πραγματικά νιώθω πολύ χάλια σήμερα.
Όλα μου φταίνε. Η αυτοπεποίθησή μου τείνει στο μείον άπειρο, η διάθεσή μου κάκιστη, νιώθω απογοητευμένη από τη δουλειά μου, μου λείπει ο Γιώργος, με ενοχλεί η μοναξιά μου και το χειρότερο απ’ όλα φοβάμαι ότι θα μείνω μόνη μου για πάντα.
Η δουλειά μου με απογοητεύει γιατί νιώθω ότι κάνω πολύ λιγότερα από αυτά που μπορώ να κάνω. Κάνω απλοϊκά και βαρετά πράγματα που δεν θα χρειαζόταν δέκα χρόνια προϋπηρεσίας corporate law για να κάνω. Και να πρέπει να συνεννοούμαι και με άτομα που έχουν τον ασυνεννόητο για πράγματα εξίσου απλά και που τελικά αφού δεν μπορώ να εξηγήσω τι θέλω, καταλήγω να τα κάνω μόνη μου.
Η δουλειά μου κυρίως συνίσταται σε επικυρώσεις και φωτοτυπίες. Ωραία… Αφού έμαθα πώς να κάνω ομολογιακά δάνεια εκατομμυρίων και αυξομειώσεις εταιρικών κεφαλαίων τώρα κάνω επικυρώσεις. Αυτό θα πει πρόοδος!
Επίσης νιώθω σαν πτυελοδοχείο. Βασικά με φτύνουν. Ο Γιώργος με φτύνει συστηματικά. Είμαι σίγουρη πλέον ότι με αποφεύγει. Η πλάκα είναι ότι με αποφεύγει τόσο πολύ που δεν έρχεται να πάρει τα 3.000 Ευρώ που του χρωστάω… Του είχα φτιάξει και τσουρέκια, που ξέρω ότι του αρέσουν, σαν ευγνωμοσύνη που με εξυπηρέτησε με τα χρήματα. Ούτε αυτά… βέβαια θα μου πεις εδώ δεν έρχεται να πάρει το ζεστό χρήμα θα έρθει για το τσουρέκι???
Με φτύνει ο Γιάννης. Τον περίμενα το περασμένο Σάββατο στο σπίτι που φτιάχνω για να δει την κουζίνα για να μου δώσει προσφορά για τα ντουλάπια. Δεν εμφανίστηκε ποτέ. Περαιτέρω δε, δεν μπήκε καν στον κόπο να απαντήσει στα μηνύματα και τις κλήσεις μου. Μάλιστα… Θυμήθηκε την ύπαρξή μου όταν ένιωσε καύλες και με πήρε για συναντηθούμε να με πηδήξει. Αυτό δεν είναι και το πτυελοδοχείο? Ρίχνεις μέσα υγρά που σου περισσεύουν…
Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί με χώρισε ο Γιώργος… Τελικά με αγάπησε ποτέ ή όχι? Γιατί αν με αγάπησε, πως γίνεται να αγαπάς κάποιον και να μην είσαι ή να μην θες να είσαι μαζί του? Πως γίνεται αυτό???
Μου λένε ότι πρέπει να ξεκολλήσω από τον Γιώργο και να βρω κάποιον άλλο. Βεβαίως! Που σκατά θα τον βρω αυτόν τον άλλο? Που? Στα bar ή στα club που δεν πάω? Μέσω τον φίλων ή των άπειρων γνωστών που δεν έχω? Στο τρόλλεϋ? Ή μήπως στο internet? Χα… το δοκίμασα και αυτό. Μόνο που αυτοί που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο είναι σαν τον Γιάννη. Πτυελοδοχείο ψάχνουν. Να πηδήξουν και τίποτε άλλο. Άσε που δεν μπορείς να ξέρεις αν αυτός που μιλάς είναι νορμάλ ή ο μανιακός δολοφόνος με το πριόνι. Το μόνο που δεν έχω δοκιμάσει ακόμα είναι οι εφημερίδες. Ο παλιός γνωστός τρόπος: «δεσποινίς ετών 29…» δεν θα έβαζα 39… αφαιρούμε όχι προσθέτουμε.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι γύρω μου που είναι ζευγαρωμένοι μήπως ξέρουν κάτι που δεν ξέρω???

To trust or not to trust??? Τελικά Not to trust...

Το ένστικτό μου τελικά μου έλεγε σωστά να μην εμπιστεύομαι.
Μετά από ενδελεχή έρευνα στο internet δεν μπόρεσα να βρω καμιά εγγραφή για κάποια ομάδα χωρού "Spegel". Την Παρασκευή πήγα στο ραντεβού για να δω τι θα γίνει. Ο τύπος εμφανίστηκε στην ώρα του στο προκαθορισμένο σημείο. Χαιρετηθήκαμε και αρχίσαμε να μιλάμε ενώ άρχισε να περπατάει με κατεύθυνση προς τις Στήλες του Ολυμπίου Διός. Συγνώμη του λέω γιατί πας από κει? Δεν έχει τίποτα από κει. Η απάντηση ήταν ότι να πηγαίναμε προς την Ακρόπολη. Μα γιατί να πάμε προς τα κει? Δεν έχω τόσο χρόνο στη διάθεσή μου... Για να πάρω την απάντηση ότι πρέπει να πάμε κάπου που να έχει ηρεμία και ησυχία, να μην μου αποσπάται η προσοχή από την κίνηση και ότι θα χρειαστούμε κανένα δύωρο. Φυσικά και διαφώνισα λέγοντας τάχα ότι εγώ υπολόγιζα για κανένα μισάωρο οπότε δεν γίνεται να πάμε γιατί έχω άλλες υποχρεώσεις. Περπατήσαμε εκεί γύρω στο Σύνταγμα συζητώντας προσπαθώντας να με πείσει, με χαρακτηριστική επιμονή, ότι δεν πρέπει να είμαι επιφυλακτική με τους άνθρώπους, να δείχνω εμπιστοσύνη και να μην έχω αναστολές. Μάλιστα... Τα καμπανάκια χτυπούσαν "κίνδυνος" στο μυαλό μου. Άκου να μην έχω αναστολές! Και τι μυοχαλάρωση θα κάναμε στην Ακρόπολη? Εκείνη που θα με βίαζε και θα με πέταγε από κανένα βράχο? Αργότερα, γυρνώντας σπίτι μου, πήγα σε ένα internet cafe και ξαναέψαξα στο διαδίκτυο για αυτή την ομάδα χορού... Τίποτα...
Τέλος για να ψαρέψω την αντίδρασή του αλλά και για να έχω περισσότερα στοιχεία έρευνας όταν χωριστήκαμε του ζήτησα αν θα μπορούσα να έρθω μια μέρα να παρακολουθήσω τάχα τις πρόβες που κάνουν στο Μέγαρο Μουσικής, δίνοντας μάλιστα σαν παράδειγμα το πόσο μου άρεσε όταν ήμουν στο Πεκίνο που είχα μπει στα παρασκήνια της παράστασης της Όπερας του Πεκίνου που είχαμε πάει να παρακολουθήσουμε. Φανερά εκνευρισμένος πλέον με ρώτησε αν προτιμούσα αυτό αντί για την μυοχαλάρωση και του απάντησα θετικά. Μου έκλεισε και πάλι ραντεβού για σήμερα το πρωί στις 11, ραντεβού στο οποίο δεν εμφανίστηκα ποτέ. Αντ' αυτού πήρα τηλέφωνο στο Μέγαρο ζητώντας να μάθω αν όντως υπάρχει κάποια ομάδα χορευτική μ' αυτό το όνομα που να κάνει πρόβες στην αίθουσα "Αλεξάνδρα Τριάντη". Κανείς δεν ήξερε κάτι...
Εγώ ήμουν τυχερή και έπραξα έξυπνα... Μια άλλη όμως κοπέλα? Όχι ότι ήταν έξυπνο εκ μέρους μου να πιάσω την κουβέντα με έναν άγνωστο στο δρόμο αλλά δεν θέλω να γίνω και μισάνθρωπος και υστερική. Άλλωστε όπως είπα και στο προηγούμενο post και άλλωστε σ' αυτό ο τύπος ποντάρει, δεν σου δίνει την εντύπωση επικίνδυνου ανθρώπου. Νιώθεις άνετα μαζί του, ασφάλεια ίσως όχι, αλλά ναι μπορεί να σε παρασύρει.

To trust or not to trust???

Χθες έκανα μια πολύ παράξενη γνωριμία.
Καθώς περπατούσα στο Σύνταγμα, με κατεύθυνση από το μετρό στην στάση των λεωφορείων με πλησίασε ένας άνδρας. Δεν ήταν νεαρός αλλά ούτε και μεγάλος σε ηλικία, ξανθωπός, με καθαρό πρόσωπο, μετρίου ύψους – γύρω στο 1.75 – 1.80 υπολογίζω, αθλητική κορμοστασιά και κρατούσε ένα κουτί χυμό Ribena. Το πρόσωπό του είχε μια γλυκύτητα. Από αυτούς που σε κερδίζουν, σε αντίθεση με άλλους ανθρώπους που μια ματιά αρκεί για να σε κάνουν να τους αντιπαθήσεις. Βρέθηκε λοιπόν στα δεξιά μου, λίγο πίσω και πλάι μου και κάτι μου είπε ότι πιέζω πολύ την πλάτη μου. Νομίζω πως ήταν κάτι τέτοιο. Γιατί πιο πολύ κατάλαβα ένα μουρμούρημα παρά τι ακριβώς είχε πει. Γύρισα ξαφνιασμένη ρωτώντας τι είχε πει. Μου είπε ότι πιέζω πολύ την πλάτη μου προς τα πίσω και αυτό κάνει κακό στη μέση μου και κατ’ επέκταση στην λεκάνη μου. Μου είπε ότι είναι χορευτής και επειδή έχει δουλέψει πάνω στην στάση του σώματος βλέποντάς με να περπατώ από πίσω το κατάλαβε αυτό… Μου έκανε πολύ παράξενο όλο αυτό αλλά όπως είπα και παραπάνω αυτός ο άνθρωπος είχε αυτή την ικανότητα να κερδίζει αυτόν που έχει απέναντί του…
Πως έγινε και βρεθήκαμε να μιλάμε για ένα σωρό πράγματα ούτε που ξέρω. Πρέπει να μιλούσαμε για μια ώρα περίπου ξεκινώντας για το ζήτημα της στάσης του σώματός μου και τις συνέπειες που αυτό έχει στο βάρος και στην υγεία μου, για να περάσουμε στα ταξίδια, στη λογοτεχνία, στο κατά πόσο εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους και γιατί, για σχέσεις, για ξένες γλώσσες, για το πόσο νομίζει ο ένας ότι είναι η ηλικία του άλλου. Αυτός μου είπε ότι είναι 45. Θα μπορούσε αλλά σίγουρα ήταν ιδιαίτερα καλοδιατηρημένος. Ίσως να είπαμε και για άλλα αφού η συζήτηση μαζί του απλά έτρεχε και ένιωθα σαν να μιλούσα με κάποιον που γνώριζα χρόνια. Πάρα πολύ παράξενο.
Όλη αυτή την ώρα που συνομιλούσα μαζί του δεν μπορούσα να μην απορώ πως γίνεται αυτό? Πως γίνεται να πιάσεις έτσι απλά και αβίαστα κουβέντα με κάποιον άγνωστο και να έχεις τόσα πολλά να πεις.
Ο ίδιος μου είπε λοιπόν ότι είναι χορευτής, μισός έλληνας μισός ιταλός, από γονείς επίσης χορευτές, τον λένε Αντώνιο (Antonio), ζει στην Νέα Υόρκη αλλά κυρίως βρίσκεται σε περιοδεία με την χορευτική ομάδα στην οποία συμμετέχει και η οποία χορεύει κλασσικό μπαλέτο αλλά και classic & modern jazz. Δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομα της ομάδας, μου έλεγε όμως ότι είχαν συμμετάσχει σε παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και θα ακολουθήσουν παραστάσεις στην Αυστραλία και στην Κίνα. Μου αράδιασε μια σειρά από χώρες στις οποίες έχουν εμφανιστεί ή θα εμφανιστούν που ο ρυθμός με τον οποίο της ανέφερε καθιστά αδύνατο να τις θυμάμαι όλες. Συνέχισε να μου δίνει πληροφορίες για τον ίδιο συμπεριλαμβανομένων και του ότι επί του παρόντος βρίσκεται στην Αθήνα, με το υπόλοιπο μπαλέτο, μένουν σε μια τεράστια νεοκλασσική βίλα στην Πολιτεία, η οποία είναι τόσο μεγάλη για να χωρά 30 άτομα να μένουν εκεί με άνεση και ότι το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τους παραχωρεί την αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη για να κάνουν πρόβες τα χορευτικά που θα παρουσιάσουν στην Αυστραλία.
Μου είπε λοιπόν ότι το θέμα της στάσης του σώματός μου θα μπορούσε να διορθωθεί με την πρακτική της μυοχαλάρωσης. Μου πρότεινε δε να συναντηθούμε αύριο προκειμένου να μου το δείξει. Και εδώ αρχίζουν τα περίεργα… Αν όλη η συζήτηση πριν μου είχε κάνει εντύπωση αυτό πραγματικά με εξέπληξε αλλά και μου δημιούργησε ανησυχία και επιφυλάξεις. Γιατί να το κάνει αυτό κάποιος? Γιατί λέει του αρέσει να βοηθά τους ανθρώπους. Ξεπερνώντας δυσκολίες που έχω να εκφράσω πράγματα που σκέφτομαι του το είπα ξεκάθαρα ότι έχω αυτές τις αμφιβολίες. Στο κάτω κάτω της γραφής ούτε τον ξέρω ούτε με ξέρει.
Έχοντας φυσικά μέσα μου τόσο τον φόβο, την αμφιβολία αλλά και την ανησυχία αλλά και την περιέργεια κλείσαμε ραντεβού για αύριο, 8 Φεβρουαρίου, στο ΚΕΠ Συντάγματος προκειμένου να μου δείξει αυτήν την τεχνική.
Δεν ξέρω τι θα κάνω. Αν μπορεί να μου το δείξει εκεί που έχει πολύ κόσμο γύρω ευχαρίστως. Δεν θα πάω όμως κάπου απομονωμένα. Μια άλλη ιδέα που είχα είναι να πάω και να του πω ότι βιάζομαι ιδιαίτερα απλά πήγα να τον βρω για να μην τον στήσω άδικα να περιμένει αφού δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τον ειδοποιήσω – δεν έχει κινητό γιατί λέει αποδείχθηκε ότι τα κύματα του τηλεφώνου επηρεάζουν τον συγχρονισμό των χορευτών – και να του προτείνω αν μπορώ να πάω μια φορά να δω την πρόβα που κάνουν στο Μέγαρο και ίσως τότε να μου δείξει και αυτή την τεχνική της μυοχαλάρωσης.
Αυτό που με αναστάτωσε ωστόσο περισσότερο ήταν ότι μετά μου ζήτησε οδηγίες πώς να πάει στο Κολωνάκι. Του είπα πώς να πάει και χωριστήκαμε. Εγώ σχεδόν αμέσως μπήκα στο τρόλλευ και παρακολούθησα την πορεία του. Είδα να χώνεται στο πλάι του Άγνωστου Στρατιώτη εκεί που έχει δενδρύλια και να σταματά εκεί… Αυτό ήταν πραγματικά παράξενο.
Χθες όλο το βράδυ σκεφτόμουν αυτό το περιστατικό. Το ένστικτό μου, μου λέει «κίνδυνος». Μήπως όμως τελικά έχουμε γίνει όλοι τόσο πια αγχώδεις, ανασφαλείς και παραδόπιστοι?
Θα δω…
Ο λόγος άλλωστε που γράφω και όλες αυτές τις λεπτομέρειες είναι και ένας τρόπος να νιώθω ασφαλής. Αν μου συμβεί οτιδήποτε να ίσως να μπορέσει να γίνει κάτι με αυτές τις πληροφορίες που δίνω εδώ…

Εκείνοι που ξεχάστηκαν

Άκουγα το πρωί στο ραδιόφωνο ότι την περασμένη Κυριακή εορτάστηκε η ημέρα μνήμης των ελλήνων εβραίων που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Οκ, σεβαστό αυτό.
Η ημέρα μνήμης των Ρομ και των ομοφυλοφίλων που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα πότε είναι?
Ως πότε η ανθρωπότητα θα πληρώνει το εβραϊκό Ολοκαύτωμα - λες και δεν χάθηκαν άλλοι άνθρωποι τότε ή σε κάθε περίπτωση σε άλλους πολέμους - με το να μας κατσικώνονται οι ισραηλίτες στο σβέρκο, εκμεταλλευόμενοι τις συλλογικές τύψεις του πληθυσμού του πλανήτη, ή μάλλον της Ευρώπης και της Αμερικής. Δηλαδή αυτό που γίνεται στη Μέση Ανατολή και το προκαλούν οι Εβραίοι είναι σύννομο? Εκεί δεν γίνονται βαρβαρότητες? Εκεί δεν υποφέρουν άνθρωποι?
Είμαι σίγουρη ότι ούτε οι μεν ούτε οι δε έχουν το απόλυτο δίκιο στην Μέση Ανατολή αλλά αυτή η απροκάλυπτη υποστήριξη των ισραηλιτών οι οποίοι φροντίζουν συστηματικά και με κάθε μέσο - πόσες ταινίες στο Hollywood έχουν γυριστεί για το Ολοκαύτωμα??? - να μας υπενθυμίζουν το δράμα τους απλά και μόνο για να ξυπνούν αυτές τις συλλογικές τύψεις και να απολαμβάνουν ειδικής συμπεριφοράς απλά με εξοργίζει!

"Τρείς μέρες χώρισα από σένα, τρεις νύχτες μένω μοναχή..."*

Τι σημασία έχει αν είναι τρεις μέρες, τρεις μήνες ή παραπάνω?
Μου λείπεις Γιώργο! Μου λείπεις πολύ και ξέρω ότι θα μου λείπεις σ' όλη μου τη ζωή από εδώ και στο εξής αφού δεν θα βρω ποτέ πια κάποιον σαν και σένα...




*Από το τραγούδι "Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι" σε στίχους Νότη Περγιάλη και μουσική Μάνου Χατζηδάκι.

«...και εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι τους φταίει...»

“«Οι ζημιές δεν είναι τρομερές και ήδη έχουν αποκατασταθεί. Αυτό που με ενοχλεί, όμως, είναι το τεράστιο μίσος που κρύβουν αυτά τα παιδιά μέσα τους. Πέρασαν στην άλλη όχθη και εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι τους φταίει...».
Ετσι περιέγραψε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου της Αθήνας, κ. Χρήστος Κίττας, τις ζημιές που υπέστη η πρυτανεία το Σάββατο από τους περίπου 300-400 νεαρούς οι οποίοι εισέβαλαν στο ίδρυμα.”
Η παραπάνω πρόταση είναι από την ηλεκτρονική έκδοση του Έθνους και αναφέρεται στα επεισόδια της 2ας Φεβρουαρίου 2007.
Αλήθεια, κ. Κίττα, τι ακριβώς δεν μπορείτε να καταλάβετε?
Η ερώτηση μάλλον είναι ρητορική και προφανώς δεν απευθύνεται μονάχα στον κ. Πρύτανη. Απευθύνεται σε όλους εκείνους οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι να οδηγούν την κοινωνία μας. Αυτοί που θα γράφαμε στις εκθέσεις των πανελληνίων εξετάσεων – άλλη απάτη – οι «Ταγοί» της κοινωνίας μας. Πολιτικοί, διδάσκαλοι, δημόσιοι λειτουργοί και δικαστές, ΜΜΕ, επιχειρηματίες και άνθρωποι των γραμμάτων… οκ οι τελευταίοι ίσως όχι τόσο αλλά…
Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνετε όλοι εσείς για την οργή που έχει η νεολαία? Από την άλλη πώς να την καταλάβετε? Η καρέκλες σας είναι πολύ ψηλά και δεν φτάνετε να δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία.
Πως μπορείτε λοιπόν να καθορίζετε τις τύχες μας αφού λοιπόν δεν μπορείτε να νιώσετε στο πετσί σας αυτά που ο μέσος άνθρωπος ζει?
Πόσες φορές κ. Υπουργέ τον Μεταφορών έχετε κυκλοφορήσει για τις καθημερινές σας εργασίες με τα μέσα μαζικής μεταφοράς? Πόσες φορές έχετε φάει την φρίκη να περιμένετε στην στάση επί ματαίω το λεωφορείο που δεν περνά, ξέροντας ότι έχετε καθυστερήσει στη δουλειά σας και ξέροντας ότι θα σας γίνει παρατήρηση από τον προϊστάμενό σας? Ααα, ξέχασα! Εσείς είστε ο προϊστάμενος… Πόσες φορές κάνατε παράπονα στους σταθμάρχες των μέσων για τις καθυστερήσεις ή για το ότι τα δρομολόγια που είναι αναρτημένα στις αφετηρίες δεν έχουν καμία σχέση με το πρόγραμμα των λεωφορείων για να πάρετε απαντήσεις του τύπου: τι θες τώρα κοπέλα μου? Ή δεν έχουμε αρκετά λεωφορεία, ή οι οδηγοί είναι σε άδειες? Το καλύτερο που είχα ακούσει ήταν κατά την περίοδο των πυρκαγιών στην Πελοπόννησο το περασμένο καλοκαίρι είναι ότι τα δρομολόγια δεν φεύγουν στην ώρα τους εξ’ αιτίας των πυρκαγιών!!! Ορίστε??? Καίγεται η Αλεξάνδρας και δεν το ξέρω????
Εσείς κύριε Υπουργέ Παιδείας πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε σε εκπαιδευτικό ίδρυμα? Πότε πήγατε σε σχολείο να πιείτε νεράκι στο διάλλειμα δίπλα σε τουαλέτες που βρωμοκοπούσαν? Πότε πήγατε το παιδάκι σας, ηλικίας 3 ετών, σε παιδικό σταθμό που σας επέβαλαν να πάτε να το πάρετε όταν λερωθεί ή όταν κλαίει? Ή του οποίου ο υπεύθυνος στις 10 η ώρα το πρωί είχε πάνω στο γραφείο του ένα μπουκάλι βότκα???
Πότε κύριε Υπουργέ νιώσατε το άγχος ότι στην πανεπιστημιακή σχολή που φοιτάτε ο δρόμος είναι αδιέξοδος? Ότι όλος αυτός ο κόπος να περάσετε τις απάνθρωπες πανελλήνιες εξετάσεις σας έφερε σε μια σχολή που α) τα μαθήματα είναι απαρχαιωμένα και δεν έχουν καμία μα καμία εφαρμογή στην καθημερινότητα. Αν δηλαδή δεν έχεις καμιά κάψα για ακαδημαϊκή με την στενή έννοια του όρου εκπαίδευση, αλλά θα ήθελες το πτυχίο σου να έχει και μια πρακτική εφαρμογή στην κοινωνία που ζούμε, έχεις χάσει. Αλήθεια, πόσοι – γαμώ το κέρατό μου – πολιτικοί αναλυτές χρειάζονται ετησίως στην Ελλάδα??? β) εάν διαπιστώσεις ότι βρε αδερφέ τελικά δεν ήθελες να γίνεις βιολόγος αλλά η πραγματική σου κλίση είναι η μελέτη των χρωμάτων που χρησιμοποιούνται στις αγιογραφίες του 13ου αιώνα, πάλι έχεις χάσει… Είσαι καταδικασμένος στις εξής δύο επιλογές: είτε να γίνεις ντε και καλά βιολόγος και να καταλήξεις να δουλεύεις σε μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας περνώντας παραγγελίες για τους πελάτες στην επαρχία είτε να ξαναπεράσεις από την – βγαλμένη από την κόλαση του Δάντη – διαδικασία να ξαναδώσεις πανελλήνιες. Όλα αυτά διανθισμένα με απαράδεκτες συνθήκες φοίτησης – λέγε με και εγκαταστάσεις πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και εστιών. Χριστέ μου δεν θα ξεχάσω πριν κανά δυο χρόνια βρέθηκα στην πανεπιστημιακή εστία του Ζωγράφου. Η λέξη φρίκη και κατάθλιψη ήταν λίγη για να περιγράψει το πώς αισθάνθηκα εκεί μέσα. Κάμαρες 1,5 επί 2 με ένα κρεβάτι, μια ντουλάπα που χώραγε να κρεμάσεις τα ρούχα σου όχι προφίλ, όπως είναι όλες οι ντουλάπες του κόσμου αλλά ανφάς, είχε δηλαδή βάθος γύρω στα 20 εκατοστά, μερικά μίζερα ράφια, ένα πτυσσόμενο γραφείο μπροστά σε μια τζαμαρία και ένα άθλιο νιπτήρα. Αυτά!!! Φυσικά και δεν είχες μπάνιο (μια εγκατάσταση μπάνιων και τουαλετών ανά όροφο) ενώ η τζαμαρία που μπορεί να φαινόταν παρήγορη από άποψη φωτός και θέας (εντάξει θέα είχε ωραία) είμαι σίγουρη όμως ότι το χειμώνα θα έμπαζε φρικτά από τις σιδερένιες αυτές κατασκευές και ο κάτοικος αυτού του κελιού θα σιχτίριζε την ώρα και την στιγμή που έχει θέα. Και ρωτάω… αν αυτές είναι οι εστίες για την ακαδημαϊκή κοινότητα, τους αυριανούς «ταγούς» αυτής της άθλιας κοινωνίας μας, πως είναι οι φυλακές Αλικαρνασσού???
Δεν τελειώνω εδώ… έχω πολλά ακόμα να γράψω αλλά θα το κάνω τμηματικά. Ήρθε η ώρα να σύρω το κορμί μου από το γραφείο μου, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την πανεπιστημιακή μου παιδεία – την ατελή το παραδέχομαι – για να πάω στο σπίτι μου να στηθώ στην τηλεόραση να δω τα διαπαιδαγωγικά δελτία ειδήσεων. Εις αύριον τα σπουδαία (ποια????)

Θέλω να φωνάξω!!!

Σήμερα είμαι εξαιρετικά κακοδιάθετη.
Ίσως να φταίει και αυτό το κλίμα κηδείας τις τελευταίες ημέρες. Δεν είμαι θρησκευόμενη αλλά σίγουρα με στεναχωρεί όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει από καρκίνο. Το έχω ζήσει τόσο πολύ, τόσο έντονα από τόσο κοντά που ξέρω πως είναι και για τον ίδιο τον ασθενή αλλά και γι' αυτούς που αφήνει πίσω του.
Όταν ξεκίνησα αυτό το ημερολόγιο έλεγα στον εαυτό ότι θα προσπαθήσω να γράφω καθημερινά. Φυσικά για άλλη μια φορά δεν το τήρησα αυτό.
Αν και έχω τόσα πολλά πράγματα που με απασχολούν νιώθω ότι είναι τόσο συγκεχυμένα στο μυαλό μου που αν προσπαθήσω να τα αποτυπώσω με λέξεις απλά δεν θα βγαίνει νόημα... Μόνο διάσπαρτες σκέψεις.
Κανονικά σήμερα θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη. Αύριο εκταμιεύεται επιτέλους το δάνειο για το σπίτι μου. Θα δρομολογηθούν πολλά πράγματα αλλά κυρίως θα ησυχάσω από τον βραχνά του πατέρα μου για την επισκευή του σπιτιού της θείας μου. Δεν αντέχω άλλο. Με έχει πρήξει. Ίσως είναι η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πόσο μονόπλευρα και εγωιστικά αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Όταν με πίεσε να του δώσω ότι χρήματα είχα και στη συνέχεια να μου ζητάει και άλλα όταν ξέρει ότι πραγματικά δεν έχω. Ότι επιμένει να παραμείνουν στον δεύτερο όροφο αντί να μετακομίσουν στο δικό μου σπίτι που είναι ισόγειο, παρά το γεγονός ότι η υγεία της μητέρας μου επιβαρύνεται δραματικά από την σκάλα. Και επιμένει ότι δεν θέλει να κατέβει στο ισόγειο γιατί θα είναι μακριά από το εργαστήριο που έφτιαξε στην ταράτσα. Οκ... το ότι σε λίγο όμως η μητέρα μου θα είναι ακόμα και παράλυτη προφανώς του είναι αδιάφορο ή δεν είναι τόσο σημαντικό όσο οι βίδες που τακτοποιεί στο εργαστήριό του.
Πόσο εγωιστής και κοντόφθαλμος είναι?
Μέχρι να τελειώσουν οι επισκευές του σπιτιού και να ενοικιαστεί θα ζοριστώ πολύ οικονομικά. Το κάθε ευρώ μετράει. Όχι ότι ήμουν άλλωστε σπάταλη... απεναντίας. Ώρες ώρες νομίζω ότι φθάνω στα όρια της τσιγγουνιάς. Αλλά τώρα θα είναι πραγματικά δύσκολα.
Και από την άλλη η απόλυτη χλιδή και σπατάλη. Η προισταμένη μου προφανώς έχει έναν πολύ γένναίο μισθό και κινείται ανάλογα. Δεν την ζηλεύω ούτε την φθονώ ούτε θα ήθελα να ήμουν στη θέση της. Καμία σχέση. Απλά βλέπω την ματαιότητα. Δεν αντιλαμβάνομαι σε τι είναι καλύτερη μια φούστα που κάνει 900 ευρώ από μια άλλη που κάνει 100... μεταξύ μας, αυτή τη στιγμή της ζωής μου ούτε 100 θα έδινα για φούστα αλλά όπως είπαμε ίσως εγώ να φτάνω στα όρια της τσιγγουνιάς. Αλλά, γαμώτη μου, 900 ευρώ για μια φούστα δεν είναι σπατάλη? 3000 ευρώ για ένα ρολόι δεν είναι σπατάλη? Επαναλαμβάνω και πάλι ότι δεν θα ήθελα να ήμουν στην θέση της ούτε συγκρίνω τον εαυτό μου μαζί της. Όλα αυτά τα είδη πολυτελείας δεν μου λένε απολύτως τίποτα. Νομίζω ότι και χρήματα να είχα θα προτιμούσα να κάνω άλλα πράγματα με τα χρήματά μου παρά σε ρούχα και κοσμήματα. Την ώρα που μου λέει αυτά τα εξωφρενικά έξοδα σκέφτομαι όλους εκείνους τους ανθρώπους που πραγματικά μοχθούν για την καθημερινότητά τους. Που, όπως και για μένα, το κάθε ευρώ μετράει και πολυτέλεια είναι να φάνε ένα βράδυ έξω σε ένα εστιατόριο. Και προφανώς όχι στο Κονα Κάι, έτσι?
Δεν είμαι κομμουνίστρια ούτε νομίζω ότι θα μου άρεσε να ζω σε μια κοινωνία ισοπέδωσης όλων. Αντιλαμβάνομαι απόλυτα ότι κάποιοι άνθρωποι για να έχουν περιουσία και status έχουν μοχθήσει γι' αυτό. Έχουν διαβάσει πολύ, έχουν σπουδάσει και έχουν δουλέψει ώρες ατελείωτες. Όμως προς τι? Προς τι όλος αυτός ο κόπος? Για να είναι σε θέση κάποτε να αγοράζουν ρολόγια και να πίνουν κρασιά? Αυτό είναι τελικά το νόημα της ζωής?
Η στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουν...

Σημείο Μηδέν

Αυτό είναι το πρώτο post αυτό του blog. Είναι το σημείο μηδέν γιατί από σήμερα ξεκινά η ζωή μου μετά τα τριάντα. Είναι τα γενέθλιά μου. Αν και προσπαθώ φιλότιμα να χαμογελώ και να δέχομαι με χαρά τις ευχές συγγενών, φίλων και συνεργατών η αλήθεια είναι ότι με έχει πάρει πολύ από κάτω. Νιώθω ότι η ζωή μου κυλά μέσα από τα δάκτυλά μου σαν νερό και δεν ξέρω τι να κάνω. Όπως έλεγε και ένα τραγούδι παλιό "ξημερώνει και βραδιάζει πάντα στον ίδιο το σκοπό".
Άκουσα πολλές γνώμες σήμερα. Φίλοι αγαπημένοι που προφανώς έχουν βρεθεί σε αντίστοιχο προβληματισμό μου έδωσαν διάφορες ερμηνείες στο υπαρξιακό μου αυτό θέμα.
Όπως φερ' ειπείν ότι ποιός επιβάλλει ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι? Αν γίνεται έχει καλώς αλλά κατά τα άλλα είμαστε και εμείς ένα μικρό κομμάτι του σύμπαντος... όπως και τα άλλα πλάσματα του πλανήτη, οπότε καλά θα κάνω να χαλαρώσω...
Η άλλη άποψη είναι να δώ με αισιοδοξία όσα έχω κάνει μέχρι στιγμής... και να είμαι ευχαριστημένη με αυτά και τα μελλούμενα τελικά είναι και λίγο θέμα τύχης και συμπαντικής συνωμοσίας.
Γεγονός είναι ότι σαν γυναίκα στην ηλικία αυτή, δεν έχω παράπονο, έχω κάνει αρκετά. Έχω ταξιδέψει πολύ, σε μέρη μακρινά και ασυνήθιστα. Έχω ήδη αλλάξει τρεις δουλειές, στις οποίες δημιούργησα μια εξαιρετική εικόνα και σύμφωνα με την φίλη μου την ΚΓ, είμαι περιζήτητη. Μόλις αγόρασα σπίτι. Έχω για χρόνια συμμετάσχει ενεργά σε εθελοντική οργάνωση. Τόσο στη δουλειά όσο και στην μκο απεκόμισα πολύτιμους φίλους και εμπειρίες και χαίρομαι γι' αυτό. Έχω ανίψια.
Τι δεν έχω κάνει...
Χα! Εδώ σε θέλω κάβουρα. Και φυσικά εδώ είναι τα δύσκολα...
Δεν έχω πάρει το γαμωπτυχίο μου.
Δεν έχω αδυνατίσει.
Δεν έχω αγαπήσει και να αγαπηθεί την ίδια στιγμή. Και εδώ ξεκινά το μεγάλο ζόρι μου. Η' που θα είμαι ερωτευμένη και δεν θα είναι αυτός ή το αντίστροφο.
Δεν έχω βρεί τον σύντροφο της ζωής μου. Πάντα πίστευα ότι υπάρχει το άλλο μου μισό κάπου εκεί έξω. Μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι βρίσκεται μάλλον στο νότιο ημισφαίριο... Ίσως τελικά να βρίσκεται και σε άλλο πλανήτη ή ακόμα και γαλαξία.
Εγώ πότε θα γίνω μάνα???
Και το πιο δύσκολο απ' όλα! Δεν έχω ακόμα αγαπήσει τον εαυτό μου τόσο ώστε όλα τα παραπάνω να μην με επηρεάζουν τόσο πολύ. Μόνο τότε θα χαλαρώσω πραγματικά νομίζω.