Tsunami

(21/4/2008)
Για άλλη μια φορά είμαι εξαιρετικά κακοδιάθετη. Πολλά έχουν συντελέσει σ’ αυτό.
Πρώτα απ’ όλα το περιστατικό της Παρασκευής με την Δέσποινα. Με πείραξε πάρα πολύ. Για διάφορους λόγους. Κυρίως όμως γιατί ενώ προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο ευγενική, δεκτική και εξυπηρετική μαζί της αυτός ήταν ο τρόπος για να μου το ανταποδώσει. Και να κρίνει και την δουλειά μου, τη στιγμή που η ίδια μόνο πρότυπο εργαζομένου δεν είναι. Με πειράζει επίσης που για δικές της αδυναμίες ή παραλείψεις βρίσκομαι εγώ απολογούμενη!
Το χειρότερο όμως δεν ήταν αυτό καθ’ εαυτό το περιστατικό της Παρασκευής αλλά όλα εκείνα που έβγαλε στην επιφάνεια. Συνειδητοποίησα ότι αυτό συμβαίνει πάντα. Οι άνθρωποι που αγαπώ και φροντίζω είναι αυτοί που με πληγώνουν το πιο πολύ. Και μάλιστα τα δύο αυτά είναι ευθέως ανάλογα. Όσο πιο πολύ αγαπώ τόσο πιο πολύ με πληγώνουν. Με εγκαταλείπουν, με αγνοούν, μου φέρονται άσχημα και ξεσπούν επάνω μου. Γιατί άραγε? Θεωρούν άραγε τόσο δεδομένη την ύπαρξή μου και τα αισθήματά μου προς αυτούς? Όταν λοιπόν το συνειδητοποίησα αυτό με καταρράκωσε. Τελείως!
Και μέσα σ’ όλα αυτά – ή μήπως εξαιτίας αυτών? – επανήλθαν τα βασανιστικά όνειρά μου.
Δύο κομμάτια από το χθεσινό μου όνειρο θυμάμαι. Στο ένα βρισκόμουν κάπου, σαν καφετέρια, δεν είμαι και σίγουρη, και καθόμουν με κόσμο. Θέλησα να πάω στην τουαλέτα. Άνοιξα μια πόρτα και ρώτησα κάποιον. Μου είπε ότι είναι έξω από το κτίριο και τότε διαπίστωσα ότι φοράω μόνο το πάνω της πυτζάμας μου, και από κάτω το κόκκινο στρινγκ. Δεν μπορούσα να βγω έξω έτσι! Μάλιστα αυτή μου την παρατήρηση την δήλωσα στον άνθρωπο που ρώτησα. Έτσι ξαναγύρισα μέσα.
Το δεύτερο κομμάτι που θυμάμαι ήταν το χειρότερο. Ήμουν σε εκδρομή κάπου στην εξοχή κοντά σε μια λίμνη και έμενα σε ένα ξύλινο σπιτάκι πάνω στη λίμνη. Από εκείνα που στέκονται μέσα στο νερό στηριγμένα σε πασσάλους. Κοιμόμουν και νιώθω, παρά τον ύπνο μου, ότι γίνεται σεισμός. Στην αρχή είναι εκείνος ο σεισμός που σε πάει πέρα δώθε. Και μετά γίνεται αυτός που σε πάει πάνω κάτω. Ο σεισμός διαρκούσε πολύ όμως εγώ δεν μπορούσα να ξυπνήσω. Καταλάβαινα ότι γίνεται σεισμός όμως ήμουν ανήμπορη να αντιδράσω και να ανοίξω τα μάτια μου. Το επόμενο όμως πράγμα που καταλαβαίνω, και αυτό με ξυπνά για τα καλά, είναι ότι έχει μπει νερό στο σπιτάκι. Ξυπνώ και βλέπω ότι το νερό είναι περίπου μισό μέτρο μέσα και τα πράγματά μου κολυμπάνε. Ανακάθομαι στο κρεβάτι και κοιτώ έξω από το παράθυρο που είναι δίπλα μου, κολλητά στο κρεβάτι μου. Βλέπω το νερό της λίμνης ταραγμένο και καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Έρχεται τσουνάμι. Θυμάμαι ότι το λέω στον εαυτό μου. Πετάγομαι από το κρεβάτι και ορμάω στον σάκο μου και παίρνω το πορτοφόλι μου. Δεν είναι ακριβώς το πορτοφόλι μου. Περισσότερο σαν ένα μικρό τσαντάκι. Με αυτό στο χέρι βουτάω στο νερό και αμέσως μετά ένα τεράστιο κύμα καταστρέφει το σπιτάκι. Παλεύω στο αγριεμένο νερό για να βγω στη ακτή. Δεν είναι μακριά όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο. Προσπαθώ να αποφύγω τα κύματα με μακροβούτια. Φτάνω κοντά στη στεριά αλλά δεν μπορώ να βγω γιατί με παρασέρνει το νερό. Σε μια ύστατη προσπάθεια μαζεύω όλες μου τις δυνάμεις και μόλις τραβιέται πίσω το κύμα σκαρφαλώνω με όλη μου τη δύναμη και ταχύτητα στην ακτή. Τα καταφέρνω και βγαίνω έξω. Κοντά στην ακτή υπάρχουν πεύκα και ανάμεσά τους σκορπισμένοι άνθρωποι σε μικρές ομάδες. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι γίνεται μετά. Έχω την αίσθηση ότι κάποιοι ήρθαν να με βοηθήσουν. Στην αρχή είμαι ψύχραιμη όμως μετά από λίγο συνειδητοποιώ τι έγινε και παθαίνω υστερία. Κλαίω γοερά και βρίσκομαι σε κατάσταση σοκ. Αρχίζω να ρωτάω για τα αδέλφια μου. Έχω την αίσθηση ότι ο Γιάννης είναι ασφαλής και έτσι το ενδιαφέρον μου στρέφεται κυρίως γύρω από τον Ντίνο. Με αγωνία και κλάματα ζητώ να μάθω τι έχει γίνει. Βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο, εξακολουθώ να κλαίω και να ρωτάω…
Ως εκεί θυμάμαι…
Εκτός από την αγωνία και το κλάμα που σίγουρα μου προκάλεσε έντονη θλίψη και κακή διάθεση αυτό που περισσότερο μου κάνει εντύπωση είναι το επαναλαμβανόμενο μοτίβο του νερού. Είναι η εικόνα που εμφανίζεται πιο συχνά στα όνειρά μου. Και συνήθως είναι μεγάλες ποσότητες νερού. Θάλασσα ή λίμνη. Και τις περισσότερες φορές εγώ κάποια στιγμή βρίσκομαι στο νερό αλλά πάντα καταφέρνω να βγω.
Μια σκέψη μου για την ερμηνεία του νερού είναι ότι το νερό είναι τα ίδια τα προβλήματά μου και οι αγωνίες μου. Βυθίζομαι σ’ αυτά, βαθιά μάλιστα, αλλά τελικά καταφέρνω να τα αντιμετωπίσω και να βγω.
Από την άλλη πάλι γιατί να προσδώσω στα προβλήματα και τις αγωνίες μου τη μορφή του νερού, τη στιγμή που το νερό μου είναι κάτι τόσο οικείο και μου προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση?

Το λάθος του να είσαι ανθρώπινος…

Θυμάμαι όταν διάβαζα ιστορία για τις πανελλαδικές εξετάσεις κάναμε για τους Διαφωτιστές. Μια λοιπόν από τις βασικές αρχές των διανοούμενων αυτών, ήταν ότι οι άνθρωποι είναι κατ’ αρχάς καλοί. Ντεμοντέ!!!
Δυστυχώς αυτή την ίδια αρχή έχω και εγώ στη ζωή μου. Όταν γνωρίζω έναν άνθρωπο έχω αρχικά τις καλύτερες των προθέσεων, θεωρώντας ως δεδομένο, ότι πρόκειται περί καλού ατόμου.
ΣΦΑΛΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική τελικά. Μάλλον θα πρέπει να ξεκινώ με την αρχή ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ποταποί και κτήνη μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Αυτό θα με έβγαζε από πολύ κόπο και συναισθηματική ταραχή, μια και πάντα είναι επώδυνο να ανακαλύπτεις ότι κάποιος που τον θεωρούσες αξιόλογο τελικά είναι τόσο σάπιος όσο και ένα προ εξαμήνου ξεχασμένο πορτοκάλι.
Δεν ξέρω αν είναι η ανθρώπινη φύση τέτοια ή οι συνθήκες της σύγχρονης ζωής που ωθούν τους ανθρώπους σε ανάρμοστη συμπεριφορά.
Το βέβαιον είναι ότι μόλις βρεθεί το πρόσφορο έδαφος, και προκειμένου να εκτονώσουν δικά τους καταπιεσμένα συναισθήματα, ανασφάλειες, άγχη και κόμπλεξ, ξεσπούν στον πρώτο άνθρωπο που θα τους φερθεί ευγενικά και ανθρώπινα.
Και είναι φαύλος κύκλος… γιατί αυτός ο κάποτε ανθρώπινος και ευγενικός θα γίνει και αυτός απάνθρωπος, για να διατηρήσει τα δικαιώματά του και την αξιοπρέπειά του, και θα φερθεί εξίσου σκάρτα σε κάποιον τρίτο καλό, που και αυτός με τη σειρά του, μετά από τα απανωτά χαστούκια που θα δεχθεί, θα γίνει και αυτός κτήνος. Και αυτό θα γίνεται εσαεί.
Τα δύο άκρα της ανθρώπινης πνευματικής αλυσίδας νομίζω ότι θα μπορούσαν να ξεφύγουν από αυτό τον φαύλο κύκλο. Οι εξαιρετικά ευφυείς ή καλύτερα αυτοί με την εξαιρετικά υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, οι οποίοι μπορούν να δουν πέρα από την επιφανειακή συμπεριφορά και να καταλάβουν τις εσωτερικές κινητήριες δυνάμεις των ανθρωπίνων πράξεων, και έτσι να λειτουργήσουν με ανοχή και υπομονή. Πόσοι όμως είναι αυτοί? Και πόση υπομονή μπορούν να κάνουν?
Η άλλη ομάδα που μπορεί να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο είναι οι κρετίνοι. Η πνευματική τους μειονεξία δεν τους καθιστά ικανούς να αντιδράσουν στην σκληρότητα τροποποιώντας την συμπεριφορά τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αξιολύπητοι αλλά και μακάριοι ταυτόχρονα. Αξιολύπητοι γιατί πάντα θα εισπράττουν τα ξεσπάσματα των άλλων «ανώτερων» ανθρώπων. Μακάριοι, γιατί δεν καταλαβαίνουν το εύρος της κακοποίησής τους.

Μια από κείνες τις μέρες...

Λοιπόν, είχα καιρό να το πάθω αυτό… Για την ακρίβεια είχα να το πάθω από τον Νοέμβριο αν θυμάμαι καλά που δεν είχα πάρει τα χάπια μου για τρεις – τέσσερις ημέρες και ήρθα και φρίκαρα…
Σήμερα όμως? Όχι ότι φαινόταν μια χαρά ημέρα από την αρχή. Το αντίθετο. Ξύπνησα με κάκιστη διάθεση. Άσχημα όνειρα. Όλα εκείνα που με πονάνε. Η θεία μου ήταν εκεί, ολοζώντανη, φορώντας τα γυαλάκια της… Μετά οδηγούσα, αλλά η κατηγορία προς τη μητέρα μου ότι εξαιτίας της δεν έχω αυτοκίνητο τώρα και δεν οδηγώ γενικά ήταν διάχυτη. Το κορμί μιας γυναίκας με τα εσώρουχα πεταμένο στο πλάι του δρόμου…
Αλλά τα περίεργα όνειρα δεν ήταν μόνο χθες το βράδυ…
Τις προάλλες έβλεπα λέει ότι θα πήγαινα όπως πάω πάντα το θερινό πανεπιστήμιο με το γκρουπ, μόνο που αυτή τη φορά η εκδρομή θα ήταν για δύο εβδομάδες μέσα σε ένα υποβρύχιο. Στην αρχή ήμουν άνετη και χαλαρή μέχρι τη στιγμή που μπήκα μέσα και φρίκαρα. Ασφυκτιούσα και τσίριζα από αγωνία.
Προχθές πάλι, ήμουν λέει σε κάτι σαν πλαζ, μόνο που είχε δύο ορόφους και έψαχνα να βρω τον Κώστα, τον πρώτο μου έρωτα των 20 χρόνων μου. Ακολουθούσα τη φίλη μου την Όλγα ανάμεσα από ξαπλωμένους στην άμμο ανθρώπους. Και φορούσα τακούνια και δεν μπορούσα να τρέξω και να φτάσω την Όλγα. Και εκείνη όλο και απομακρυνόταν. Μέχρι που στο τέλος τσακωθήκαμε γι’ αυτό.
Για λίγο καιρό είχα ηρεμήσει και ο ύπνος μου ήταν απλός. Τώρα τελευταία όμως έχει γίνει ξανά ανήσυχος. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ευχόμουν για έναν ύπνο χωρίς όνειρα. Τα δικά μου όνειρα είναι κατάρα. Ξυπνώ το πρωί και είμαι ράκος. Θλιμμένη και νευρική, κακοδιάθετη και κουρασμένη.
Έτσι λοιπόν ξύπνησα και σήμερα. Δυστυχισμένη. Κενή. Η μουσική με ενοχλούσε, τα κομμάτια που έπαιζε το ραδιόφωνο ήταν εναντίον μου.
Και αυτό που μου είπε χθες ο Γιώργος με πείραξε πολύ… Με αφορμή ένα δικό μου mail για τον οργασμό των γουρουνιών που κρατά μισή ώρα και ένα δικό του με ένα λιοντάρι που έχει μεγαλώσει με ανθρώπους και μετά από καιρό τους ξαναβλέπει και τους αγκαλιάζει (αλήθεια είναι συγκλονιστικό βίντεο) ξεκίνησε μια κουβέντα για την αγάπη… Εγώ συνέχιζα να αστειεύομαι με αφορμή τα γουρούνια για να ακολουθήσει ο παρακάτω διάλογος (τα δικά του με πλάγια):
τα δε γουρούνια την απολαμβάνουν και για αρκετή ώρα !!!
τη βιολάρα σου εσύ
άλλο η αγκαλιά για αγάπη και άλλο το πήδημα....
lol
έλα???
αλήθεια??
δεν το ήξερα???
ναι, αμέ
ευτυχώς που έχω και σένα να μου τα ξεκαθαρίζεις αυτά
φιού
εμ επειδή είσαι μικρή και δεν ξέρεις
όχι...
απλά δεν είχα κάποιον να μου τα μάθει...
βλεπεις εγώ ήξερα ότι καμιά φορά - έτσι μου έχουν πει - συνδυάζονται και τα δύο μαζί αλλά είναι σπάνιο
ναι, σωστά, έχεις δίκιο...
σπανιώτατο
Ακολούθως και κατά την προσφιλή του μέθοδο, απλά εντέχνως άλλαξε κουβέντα. Εκείνη τη στιγμή δεν έδωσα πολύ σημασία και συνεχίσαμε να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων. Όσο όμως περνούσε η ώρα τόσο με ενοχλούσε… Ναι Γιώργο! Εγώ το μυαλό μου στο πήδημα το έχω. Μόνο. Δεν έχω τίποτε άλλο. Για μένα είναι μόνο μια ζωώδης πράξη που υπαγορεύεται από το ένστικτο. Ενώ εσύ… ο ανώτερος. Εσύ λοιπόν που δεν είσαι σκλάβος των ενστίκτων σου αλλά αναζητάς την απόλυτη πνευματική ολοκλήρωση, ξέρεις πως ένιωθα όταν με έκανες να σε θέλω και μετά με άφηνες έρμαιο αυτών των παθών που είχες εσύ ο ίδιος ξυπνήσει και μετά αρνηθεί. Βλέπεις εγώ νόμιζα ότι άμα κοιμόμουν μαζί σου θα ζούσα αυτή την ολοκλήρωση του έρωτα, σαρκικού και ψυχικού. Αυτό μου αρνήθηκες αλλά φαίνεται ότι εσύ νόμιζες ότι είναι μόνο μια σαρκική επιθυμία.

Με όλα αυτά στο μυαλό ξεκίνησα το πρωί για τη δουλειά. Πως γίνεται και όταν είσαι χάλια τα πράγματα μπορούν να γίνουν μόνο χειρότερα? Τσέκαρα το υπόλοιπο λογαριασμού μου… 250 έως το τέλος του μήνα. Λαμπρά!!!
Φτάνω να πάρω το τρόλεϊ για τη δουλειά από την αφετηρία του. Για άλλη μια φορά ήρθα αντιμέτωπη με την ανοργανωσιά, την αδιαφορία και το χάλι που επικρατεί στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Και αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Από εκείνη την ώρα και μέχρι πριν από λίγο δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα. Δάκρυα κούρασης, απογοήτευσης και απελπισίας. Κουρασμένη να αγωνίζομαι κόντρα σε όλα. Απογοητευμένη ότι παρά τους αγώνες μου οι κόποι μου είναι μάταιοι. Απελπισμένη γιατί όλα αυτά τα περνάω μόνη μου, χωρίς να έχω έναν άνθρωπο να τα μοιραστώ και που το βράδυ θα με κρατήσει στην αγκαλιά του και θα μπορέσω να κοιμηθώ ήρεμη…