Alea jacta est!

Ο κύβος ερρίφθη λοιπόν! Δηλαδή έχει ριφθεί πολύ καιρό πριν, αλλά εγώ δεν λέω να το δεχθώ. Χθες συναντήθηκα με τον Γιώργο. Ίσως να είναι η τελευταία φορά που συναντιόμαστε. Όχι ότι μου είπε ή μου έδωσε να καταλάβω κάτι τέτοιο αλλά δεν νομίζω τώρα πια να έχει νόημα. Ο Γιώργος που συνάντησα χθες ήταν ένας ακόμα γνωστός μου. Ούτε καν φίλος μου, μια και οι φίλοι ξέρουν ο ένας τον άλλο και εκμυστηρεύονται πράγματα. Δύο γνωστοί, που ο ένας - ο Γιώργος - ξέρει περισσότερα για τον άλλο. Γιατί τελικά τι ξέρω εγώ για τον Γιώργο? Μόνο αυτά που μου έλεγε εκείνος και για τα οποία ποτέ δεν θα μπορώ να είμαι σίγουρη ότι ήταν ειλικρινή. Είπα "έλεγε" γιατί πια ούτε αυτό γίνεται. Στην χθεσινή μας συνάντηση μιλήσαμε για άσχετα ζητήματα και πολύ "αθώα". Δεν είπε τίποτα για κείνον που δεν θα έλεγε στον οποιονδήποτε.
Είναι επίσης άξιο λόγου η επιμονή του να συναντιόμασταν έξω. Με 15 πόντους χιόνι στο δρόμο ήθελε να πάμε έξω για καφέ. Τόσο πολύ δεν ήθελε να έρθει σπίτι μου. Με φοβόταν απ' ότι φαίνεται. Φοβόταν μήπως έκανα σκηνή, μήπως έκλαιγα και έπεφτα στα πόδια του να τον παρακαλέσω, μήπως προσπαθούσα να τον επηρεάσω και να τον αποπλανήσω. Είμαι σίγουρη ότι τώρα πια δεν φοβάται κάτι τέτοιο. Η στάση μου ήταν σαν την δική του. Φιλική μεν απόμακρη δε. Σαν δύο γνωστούς που συναντήθηκαν και ήπιαν ένα τσάι παρέα κουβεντιάζοντας αδιάφορα. Μόνο που κορόιδευε ο ένας τον άλλο. Εγώ παρίστανα ότι είμαι οκ, αυτός ότι το πιστεύει και οι δύο μαζί ότι δεν τρέχει τίποτα και είμαστε δυο φιλαράκια που κάνουν μια κουβεντούλα.
Του επέστρεψα και τα χρήματα που μου είχε δανείσει δείχνοντας για άλλη μια φορά την ευγνωμοσύνη μου. Δεν τον μισώ, προς θεού... απεναντίας τον σέβομαι και τον εκτιμώ ιδιαίτερα και ξέρω ότι και αυτός νιώθει αντίστοιχα μ' εμένα και ότι αν ποτέ χρειαστώ την βοήθειά του θα είναι δίπλα μου. Μόνο που δεν θέλω αυτό από τον Γιώργο. Του έδωσα και τα τσουρεκάκια που του είχα φτιάξει. Τα έφτιαξα για να τα ευχαριστηθεί που ξέρω ότι του αρέσουν, για να τον ευχαριστήσω που στάθηκε δίπλα μου σε μια δύσκολη στιγμή, και βαθιά μέσα μου ελπίζοντας ότι ίσως αυτό τον επηρεάσει... μάταια φυσικά. Παρέστησε τον έκπληκτο και με ευχαρίστησε με νάζι που δεν είχα ξαναδεί σε κείνον.
Αποφάσισα ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσω την κατάσταση από εδώ και στο εξής είναι να πω στον εαυτό μου ότι ο Γιώργος πέθανε. Όπως όταν πέθανε η θεία μου. Πόνεσα φριχτά και ακόμα πονάω. Και μου λείπει και τη σκέφτομαι. Όμως έχει πεθάνει και τίποτα δεν πρόκειται να την φέρει πίσω. Ότι και να ευχηθώ, ότι και να πω, ότι και να κάνω όσο ακραίο και να είναι δεν πρόκειται να την φέρει πίσω. Το ίδιο και ο Γιώργος. Για μένα η απόφαση του Γιώργου είναι ισότιμη με θάνατο.
Ο κύβος ερρίφθη λοιπόν...

I haven’t hit rock bottom… Today I feel like it’s rock bottom then ten meters of shit and then me…

Πραγματικά νιώθω πολύ χάλια σήμερα.
Όλα μου φταίνε. Η αυτοπεποίθησή μου τείνει στο μείον άπειρο, η διάθεσή μου κάκιστη, νιώθω απογοητευμένη από τη δουλειά μου, μου λείπει ο Γιώργος, με ενοχλεί η μοναξιά μου και το χειρότερο απ’ όλα φοβάμαι ότι θα μείνω μόνη μου για πάντα.
Η δουλειά μου με απογοητεύει γιατί νιώθω ότι κάνω πολύ λιγότερα από αυτά που μπορώ να κάνω. Κάνω απλοϊκά και βαρετά πράγματα που δεν θα χρειαζόταν δέκα χρόνια προϋπηρεσίας corporate law για να κάνω. Και να πρέπει να συνεννοούμαι και με άτομα που έχουν τον ασυνεννόητο για πράγματα εξίσου απλά και που τελικά αφού δεν μπορώ να εξηγήσω τι θέλω, καταλήγω να τα κάνω μόνη μου.
Η δουλειά μου κυρίως συνίσταται σε επικυρώσεις και φωτοτυπίες. Ωραία… Αφού έμαθα πώς να κάνω ομολογιακά δάνεια εκατομμυρίων και αυξομειώσεις εταιρικών κεφαλαίων τώρα κάνω επικυρώσεις. Αυτό θα πει πρόοδος!
Επίσης νιώθω σαν πτυελοδοχείο. Βασικά με φτύνουν. Ο Γιώργος με φτύνει συστηματικά. Είμαι σίγουρη πλέον ότι με αποφεύγει. Η πλάκα είναι ότι με αποφεύγει τόσο πολύ που δεν έρχεται να πάρει τα 3.000 Ευρώ που του χρωστάω… Του είχα φτιάξει και τσουρέκια, που ξέρω ότι του αρέσουν, σαν ευγνωμοσύνη που με εξυπηρέτησε με τα χρήματα. Ούτε αυτά… βέβαια θα μου πεις εδώ δεν έρχεται να πάρει το ζεστό χρήμα θα έρθει για το τσουρέκι???
Με φτύνει ο Γιάννης. Τον περίμενα το περασμένο Σάββατο στο σπίτι που φτιάχνω για να δει την κουζίνα για να μου δώσει προσφορά για τα ντουλάπια. Δεν εμφανίστηκε ποτέ. Περαιτέρω δε, δεν μπήκε καν στον κόπο να απαντήσει στα μηνύματα και τις κλήσεις μου. Μάλιστα… Θυμήθηκε την ύπαρξή μου όταν ένιωσε καύλες και με πήρε για συναντηθούμε να με πηδήξει. Αυτό δεν είναι και το πτυελοδοχείο? Ρίχνεις μέσα υγρά που σου περισσεύουν…
Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί με χώρισε ο Γιώργος… Τελικά με αγάπησε ποτέ ή όχι? Γιατί αν με αγάπησε, πως γίνεται να αγαπάς κάποιον και να μην είσαι ή να μην θες να είσαι μαζί του? Πως γίνεται αυτό???
Μου λένε ότι πρέπει να ξεκολλήσω από τον Γιώργο και να βρω κάποιον άλλο. Βεβαίως! Που σκατά θα τον βρω αυτόν τον άλλο? Που? Στα bar ή στα club που δεν πάω? Μέσω τον φίλων ή των άπειρων γνωστών που δεν έχω? Στο τρόλλεϋ? Ή μήπως στο internet? Χα… το δοκίμασα και αυτό. Μόνο που αυτοί που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο είναι σαν τον Γιάννη. Πτυελοδοχείο ψάχνουν. Να πηδήξουν και τίποτε άλλο. Άσε που δεν μπορείς να ξέρεις αν αυτός που μιλάς είναι νορμάλ ή ο μανιακός δολοφόνος με το πριόνι. Το μόνο που δεν έχω δοκιμάσει ακόμα είναι οι εφημερίδες. Ο παλιός γνωστός τρόπος: «δεσποινίς ετών 29…» δεν θα έβαζα 39… αφαιρούμε όχι προσθέτουμε.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι γύρω μου που είναι ζευγαρωμένοι μήπως ξέρουν κάτι που δεν ξέρω???

To trust or not to trust??? Τελικά Not to trust...

Το ένστικτό μου τελικά μου έλεγε σωστά να μην εμπιστεύομαι.
Μετά από ενδελεχή έρευνα στο internet δεν μπόρεσα να βρω καμιά εγγραφή για κάποια ομάδα χωρού "Spegel". Την Παρασκευή πήγα στο ραντεβού για να δω τι θα γίνει. Ο τύπος εμφανίστηκε στην ώρα του στο προκαθορισμένο σημείο. Χαιρετηθήκαμε και αρχίσαμε να μιλάμε ενώ άρχισε να περπατάει με κατεύθυνση προς τις Στήλες του Ολυμπίου Διός. Συγνώμη του λέω γιατί πας από κει? Δεν έχει τίποτα από κει. Η απάντηση ήταν ότι να πηγαίναμε προς την Ακρόπολη. Μα γιατί να πάμε προς τα κει? Δεν έχω τόσο χρόνο στη διάθεσή μου... Για να πάρω την απάντηση ότι πρέπει να πάμε κάπου που να έχει ηρεμία και ησυχία, να μην μου αποσπάται η προσοχή από την κίνηση και ότι θα χρειαστούμε κανένα δύωρο. Φυσικά και διαφώνισα λέγοντας τάχα ότι εγώ υπολόγιζα για κανένα μισάωρο οπότε δεν γίνεται να πάμε γιατί έχω άλλες υποχρεώσεις. Περπατήσαμε εκεί γύρω στο Σύνταγμα συζητώντας προσπαθώντας να με πείσει, με χαρακτηριστική επιμονή, ότι δεν πρέπει να είμαι επιφυλακτική με τους άνθρώπους, να δείχνω εμπιστοσύνη και να μην έχω αναστολές. Μάλιστα... Τα καμπανάκια χτυπούσαν "κίνδυνος" στο μυαλό μου. Άκου να μην έχω αναστολές! Και τι μυοχαλάρωση θα κάναμε στην Ακρόπολη? Εκείνη που θα με βίαζε και θα με πέταγε από κανένα βράχο? Αργότερα, γυρνώντας σπίτι μου, πήγα σε ένα internet cafe και ξαναέψαξα στο διαδίκτυο για αυτή την ομάδα χορού... Τίποτα...
Τέλος για να ψαρέψω την αντίδρασή του αλλά και για να έχω περισσότερα στοιχεία έρευνας όταν χωριστήκαμε του ζήτησα αν θα μπορούσα να έρθω μια μέρα να παρακολουθήσω τάχα τις πρόβες που κάνουν στο Μέγαρο Μουσικής, δίνοντας μάλιστα σαν παράδειγμα το πόσο μου άρεσε όταν ήμουν στο Πεκίνο που είχα μπει στα παρασκήνια της παράστασης της Όπερας του Πεκίνου που είχαμε πάει να παρακολουθήσουμε. Φανερά εκνευρισμένος πλέον με ρώτησε αν προτιμούσα αυτό αντί για την μυοχαλάρωση και του απάντησα θετικά. Μου έκλεισε και πάλι ραντεβού για σήμερα το πρωί στις 11, ραντεβού στο οποίο δεν εμφανίστηκα ποτέ. Αντ' αυτού πήρα τηλέφωνο στο Μέγαρο ζητώντας να μάθω αν όντως υπάρχει κάποια ομάδα χορευτική μ' αυτό το όνομα που να κάνει πρόβες στην αίθουσα "Αλεξάνδρα Τριάντη". Κανείς δεν ήξερε κάτι...
Εγώ ήμουν τυχερή και έπραξα έξυπνα... Μια άλλη όμως κοπέλα? Όχι ότι ήταν έξυπνο εκ μέρους μου να πιάσω την κουβέντα με έναν άγνωστο στο δρόμο αλλά δεν θέλω να γίνω και μισάνθρωπος και υστερική. Άλλωστε όπως είπα και στο προηγούμενο post και άλλωστε σ' αυτό ο τύπος ποντάρει, δεν σου δίνει την εντύπωση επικίνδυνου ανθρώπου. Νιώθεις άνετα μαζί του, ασφάλεια ίσως όχι, αλλά ναι μπορεί να σε παρασύρει.

To trust or not to trust???

Χθες έκανα μια πολύ παράξενη γνωριμία.
Καθώς περπατούσα στο Σύνταγμα, με κατεύθυνση από το μετρό στην στάση των λεωφορείων με πλησίασε ένας άνδρας. Δεν ήταν νεαρός αλλά ούτε και μεγάλος σε ηλικία, ξανθωπός, με καθαρό πρόσωπο, μετρίου ύψους – γύρω στο 1.75 – 1.80 υπολογίζω, αθλητική κορμοστασιά και κρατούσε ένα κουτί χυμό Ribena. Το πρόσωπό του είχε μια γλυκύτητα. Από αυτούς που σε κερδίζουν, σε αντίθεση με άλλους ανθρώπους που μια ματιά αρκεί για να σε κάνουν να τους αντιπαθήσεις. Βρέθηκε λοιπόν στα δεξιά μου, λίγο πίσω και πλάι μου και κάτι μου είπε ότι πιέζω πολύ την πλάτη μου. Νομίζω πως ήταν κάτι τέτοιο. Γιατί πιο πολύ κατάλαβα ένα μουρμούρημα παρά τι ακριβώς είχε πει. Γύρισα ξαφνιασμένη ρωτώντας τι είχε πει. Μου είπε ότι πιέζω πολύ την πλάτη μου προς τα πίσω και αυτό κάνει κακό στη μέση μου και κατ’ επέκταση στην λεκάνη μου. Μου είπε ότι είναι χορευτής και επειδή έχει δουλέψει πάνω στην στάση του σώματος βλέποντάς με να περπατώ από πίσω το κατάλαβε αυτό… Μου έκανε πολύ παράξενο όλο αυτό αλλά όπως είπα και παραπάνω αυτός ο άνθρωπος είχε αυτή την ικανότητα να κερδίζει αυτόν που έχει απέναντί του…
Πως έγινε και βρεθήκαμε να μιλάμε για ένα σωρό πράγματα ούτε που ξέρω. Πρέπει να μιλούσαμε για μια ώρα περίπου ξεκινώντας για το ζήτημα της στάσης του σώματός μου και τις συνέπειες που αυτό έχει στο βάρος και στην υγεία μου, για να περάσουμε στα ταξίδια, στη λογοτεχνία, στο κατά πόσο εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους και γιατί, για σχέσεις, για ξένες γλώσσες, για το πόσο νομίζει ο ένας ότι είναι η ηλικία του άλλου. Αυτός μου είπε ότι είναι 45. Θα μπορούσε αλλά σίγουρα ήταν ιδιαίτερα καλοδιατηρημένος. Ίσως να είπαμε και για άλλα αφού η συζήτηση μαζί του απλά έτρεχε και ένιωθα σαν να μιλούσα με κάποιον που γνώριζα χρόνια. Πάρα πολύ παράξενο.
Όλη αυτή την ώρα που συνομιλούσα μαζί του δεν μπορούσα να μην απορώ πως γίνεται αυτό? Πως γίνεται να πιάσεις έτσι απλά και αβίαστα κουβέντα με κάποιον άγνωστο και να έχεις τόσα πολλά να πεις.
Ο ίδιος μου είπε λοιπόν ότι είναι χορευτής, μισός έλληνας μισός ιταλός, από γονείς επίσης χορευτές, τον λένε Αντώνιο (Antonio), ζει στην Νέα Υόρκη αλλά κυρίως βρίσκεται σε περιοδεία με την χορευτική ομάδα στην οποία συμμετέχει και η οποία χορεύει κλασσικό μπαλέτο αλλά και classic & modern jazz. Δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομα της ομάδας, μου έλεγε όμως ότι είχαν συμμετάσχει σε παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και θα ακολουθήσουν παραστάσεις στην Αυστραλία και στην Κίνα. Μου αράδιασε μια σειρά από χώρες στις οποίες έχουν εμφανιστεί ή θα εμφανιστούν που ο ρυθμός με τον οποίο της ανέφερε καθιστά αδύνατο να τις θυμάμαι όλες. Συνέχισε να μου δίνει πληροφορίες για τον ίδιο συμπεριλαμβανομένων και του ότι επί του παρόντος βρίσκεται στην Αθήνα, με το υπόλοιπο μπαλέτο, μένουν σε μια τεράστια νεοκλασσική βίλα στην Πολιτεία, η οποία είναι τόσο μεγάλη για να χωρά 30 άτομα να μένουν εκεί με άνεση και ότι το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τους παραχωρεί την αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη για να κάνουν πρόβες τα χορευτικά που θα παρουσιάσουν στην Αυστραλία.
Μου είπε λοιπόν ότι το θέμα της στάσης του σώματός μου θα μπορούσε να διορθωθεί με την πρακτική της μυοχαλάρωσης. Μου πρότεινε δε να συναντηθούμε αύριο προκειμένου να μου το δείξει. Και εδώ αρχίζουν τα περίεργα… Αν όλη η συζήτηση πριν μου είχε κάνει εντύπωση αυτό πραγματικά με εξέπληξε αλλά και μου δημιούργησε ανησυχία και επιφυλάξεις. Γιατί να το κάνει αυτό κάποιος? Γιατί λέει του αρέσει να βοηθά τους ανθρώπους. Ξεπερνώντας δυσκολίες που έχω να εκφράσω πράγματα που σκέφτομαι του το είπα ξεκάθαρα ότι έχω αυτές τις αμφιβολίες. Στο κάτω κάτω της γραφής ούτε τον ξέρω ούτε με ξέρει.
Έχοντας φυσικά μέσα μου τόσο τον φόβο, την αμφιβολία αλλά και την ανησυχία αλλά και την περιέργεια κλείσαμε ραντεβού για αύριο, 8 Φεβρουαρίου, στο ΚΕΠ Συντάγματος προκειμένου να μου δείξει αυτήν την τεχνική.
Δεν ξέρω τι θα κάνω. Αν μπορεί να μου το δείξει εκεί που έχει πολύ κόσμο γύρω ευχαρίστως. Δεν θα πάω όμως κάπου απομονωμένα. Μια άλλη ιδέα που είχα είναι να πάω και να του πω ότι βιάζομαι ιδιαίτερα απλά πήγα να τον βρω για να μην τον στήσω άδικα να περιμένει αφού δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τον ειδοποιήσω – δεν έχει κινητό γιατί λέει αποδείχθηκε ότι τα κύματα του τηλεφώνου επηρεάζουν τον συγχρονισμό των χορευτών – και να του προτείνω αν μπορώ να πάω μια φορά να δω την πρόβα που κάνουν στο Μέγαρο και ίσως τότε να μου δείξει και αυτή την τεχνική της μυοχαλάρωσης.
Αυτό που με αναστάτωσε ωστόσο περισσότερο ήταν ότι μετά μου ζήτησε οδηγίες πώς να πάει στο Κολωνάκι. Του είπα πώς να πάει και χωριστήκαμε. Εγώ σχεδόν αμέσως μπήκα στο τρόλλευ και παρακολούθησα την πορεία του. Είδα να χώνεται στο πλάι του Άγνωστου Στρατιώτη εκεί που έχει δενδρύλια και να σταματά εκεί… Αυτό ήταν πραγματικά παράξενο.
Χθες όλο το βράδυ σκεφτόμουν αυτό το περιστατικό. Το ένστικτό μου, μου λέει «κίνδυνος». Μήπως όμως τελικά έχουμε γίνει όλοι τόσο πια αγχώδεις, ανασφαλείς και παραδόπιστοι?
Θα δω…
Ο λόγος άλλωστε που γράφω και όλες αυτές τις λεπτομέρειες είναι και ένας τρόπος να νιώθω ασφαλής. Αν μου συμβεί οτιδήποτε να ίσως να μπορέσει να γίνει κάτι με αυτές τις πληροφορίες που δίνω εδώ…

Εκείνοι που ξεχάστηκαν

Άκουγα το πρωί στο ραδιόφωνο ότι την περασμένη Κυριακή εορτάστηκε η ημέρα μνήμης των ελλήνων εβραίων που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Οκ, σεβαστό αυτό.
Η ημέρα μνήμης των Ρομ και των ομοφυλοφίλων που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα πότε είναι?
Ως πότε η ανθρωπότητα θα πληρώνει το εβραϊκό Ολοκαύτωμα - λες και δεν χάθηκαν άλλοι άνθρωποι τότε ή σε κάθε περίπτωση σε άλλους πολέμους - με το να μας κατσικώνονται οι ισραηλίτες στο σβέρκο, εκμεταλλευόμενοι τις συλλογικές τύψεις του πληθυσμού του πλανήτη, ή μάλλον της Ευρώπης και της Αμερικής. Δηλαδή αυτό που γίνεται στη Μέση Ανατολή και το προκαλούν οι Εβραίοι είναι σύννομο? Εκεί δεν γίνονται βαρβαρότητες? Εκεί δεν υποφέρουν άνθρωποι?
Είμαι σίγουρη ότι ούτε οι μεν ούτε οι δε έχουν το απόλυτο δίκιο στην Μέση Ανατολή αλλά αυτή η απροκάλυπτη υποστήριξη των ισραηλιτών οι οποίοι φροντίζουν συστηματικά και με κάθε μέσο - πόσες ταινίες στο Hollywood έχουν γυριστεί για το Ολοκαύτωμα??? - να μας υπενθυμίζουν το δράμα τους απλά και μόνο για να ξυπνούν αυτές τις συλλογικές τύψεις και να απολαμβάνουν ειδικής συμπεριφοράς απλά με εξοργίζει!

"Τρείς μέρες χώρισα από σένα, τρεις νύχτες μένω μοναχή..."*

Τι σημασία έχει αν είναι τρεις μέρες, τρεις μήνες ή παραπάνω?
Μου λείπεις Γιώργο! Μου λείπεις πολύ και ξέρω ότι θα μου λείπεις σ' όλη μου τη ζωή από εδώ και στο εξής αφού δεν θα βρω ποτέ πια κάποιον σαν και σένα...




*Από το τραγούδι "Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι" σε στίχους Νότη Περγιάλη και μουσική Μάνου Χατζηδάκι.

«...και εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι τους φταίει...»

“«Οι ζημιές δεν είναι τρομερές και ήδη έχουν αποκατασταθεί. Αυτό που με ενοχλεί, όμως, είναι το τεράστιο μίσος που κρύβουν αυτά τα παιδιά μέσα τους. Πέρασαν στην άλλη όχθη και εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι τους φταίει...».
Ετσι περιέγραψε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου της Αθήνας, κ. Χρήστος Κίττας, τις ζημιές που υπέστη η πρυτανεία το Σάββατο από τους περίπου 300-400 νεαρούς οι οποίοι εισέβαλαν στο ίδρυμα.”
Η παραπάνω πρόταση είναι από την ηλεκτρονική έκδοση του Έθνους και αναφέρεται στα επεισόδια της 2ας Φεβρουαρίου 2007.
Αλήθεια, κ. Κίττα, τι ακριβώς δεν μπορείτε να καταλάβετε?
Η ερώτηση μάλλον είναι ρητορική και προφανώς δεν απευθύνεται μονάχα στον κ. Πρύτανη. Απευθύνεται σε όλους εκείνους οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι να οδηγούν την κοινωνία μας. Αυτοί που θα γράφαμε στις εκθέσεις των πανελληνίων εξετάσεων – άλλη απάτη – οι «Ταγοί» της κοινωνίας μας. Πολιτικοί, διδάσκαλοι, δημόσιοι λειτουργοί και δικαστές, ΜΜΕ, επιχειρηματίες και άνθρωποι των γραμμάτων… οκ οι τελευταίοι ίσως όχι τόσο αλλά…
Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνετε όλοι εσείς για την οργή που έχει η νεολαία? Από την άλλη πώς να την καταλάβετε? Η καρέκλες σας είναι πολύ ψηλά και δεν φτάνετε να δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία.
Πως μπορείτε λοιπόν να καθορίζετε τις τύχες μας αφού λοιπόν δεν μπορείτε να νιώσετε στο πετσί σας αυτά που ο μέσος άνθρωπος ζει?
Πόσες φορές κ. Υπουργέ τον Μεταφορών έχετε κυκλοφορήσει για τις καθημερινές σας εργασίες με τα μέσα μαζικής μεταφοράς? Πόσες φορές έχετε φάει την φρίκη να περιμένετε στην στάση επί ματαίω το λεωφορείο που δεν περνά, ξέροντας ότι έχετε καθυστερήσει στη δουλειά σας και ξέροντας ότι θα σας γίνει παρατήρηση από τον προϊστάμενό σας? Ααα, ξέχασα! Εσείς είστε ο προϊστάμενος… Πόσες φορές κάνατε παράπονα στους σταθμάρχες των μέσων για τις καθυστερήσεις ή για το ότι τα δρομολόγια που είναι αναρτημένα στις αφετηρίες δεν έχουν καμία σχέση με το πρόγραμμα των λεωφορείων για να πάρετε απαντήσεις του τύπου: τι θες τώρα κοπέλα μου? Ή δεν έχουμε αρκετά λεωφορεία, ή οι οδηγοί είναι σε άδειες? Το καλύτερο που είχα ακούσει ήταν κατά την περίοδο των πυρκαγιών στην Πελοπόννησο το περασμένο καλοκαίρι είναι ότι τα δρομολόγια δεν φεύγουν στην ώρα τους εξ’ αιτίας των πυρκαγιών!!! Ορίστε??? Καίγεται η Αλεξάνδρας και δεν το ξέρω????
Εσείς κύριε Υπουργέ Παιδείας πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε σε εκπαιδευτικό ίδρυμα? Πότε πήγατε σε σχολείο να πιείτε νεράκι στο διάλλειμα δίπλα σε τουαλέτες που βρωμοκοπούσαν? Πότε πήγατε το παιδάκι σας, ηλικίας 3 ετών, σε παιδικό σταθμό που σας επέβαλαν να πάτε να το πάρετε όταν λερωθεί ή όταν κλαίει? Ή του οποίου ο υπεύθυνος στις 10 η ώρα το πρωί είχε πάνω στο γραφείο του ένα μπουκάλι βότκα???
Πότε κύριε Υπουργέ νιώσατε το άγχος ότι στην πανεπιστημιακή σχολή που φοιτάτε ο δρόμος είναι αδιέξοδος? Ότι όλος αυτός ο κόπος να περάσετε τις απάνθρωπες πανελλήνιες εξετάσεις σας έφερε σε μια σχολή που α) τα μαθήματα είναι απαρχαιωμένα και δεν έχουν καμία μα καμία εφαρμογή στην καθημερινότητα. Αν δηλαδή δεν έχεις καμιά κάψα για ακαδημαϊκή με την στενή έννοια του όρου εκπαίδευση, αλλά θα ήθελες το πτυχίο σου να έχει και μια πρακτική εφαρμογή στην κοινωνία που ζούμε, έχεις χάσει. Αλήθεια, πόσοι – γαμώ το κέρατό μου – πολιτικοί αναλυτές χρειάζονται ετησίως στην Ελλάδα??? β) εάν διαπιστώσεις ότι βρε αδερφέ τελικά δεν ήθελες να γίνεις βιολόγος αλλά η πραγματική σου κλίση είναι η μελέτη των χρωμάτων που χρησιμοποιούνται στις αγιογραφίες του 13ου αιώνα, πάλι έχεις χάσει… Είσαι καταδικασμένος στις εξής δύο επιλογές: είτε να γίνεις ντε και καλά βιολόγος και να καταλήξεις να δουλεύεις σε μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας περνώντας παραγγελίες για τους πελάτες στην επαρχία είτε να ξαναπεράσεις από την – βγαλμένη από την κόλαση του Δάντη – διαδικασία να ξαναδώσεις πανελλήνιες. Όλα αυτά διανθισμένα με απαράδεκτες συνθήκες φοίτησης – λέγε με και εγκαταστάσεις πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και εστιών. Χριστέ μου δεν θα ξεχάσω πριν κανά δυο χρόνια βρέθηκα στην πανεπιστημιακή εστία του Ζωγράφου. Η λέξη φρίκη και κατάθλιψη ήταν λίγη για να περιγράψει το πώς αισθάνθηκα εκεί μέσα. Κάμαρες 1,5 επί 2 με ένα κρεβάτι, μια ντουλάπα που χώραγε να κρεμάσεις τα ρούχα σου όχι προφίλ, όπως είναι όλες οι ντουλάπες του κόσμου αλλά ανφάς, είχε δηλαδή βάθος γύρω στα 20 εκατοστά, μερικά μίζερα ράφια, ένα πτυσσόμενο γραφείο μπροστά σε μια τζαμαρία και ένα άθλιο νιπτήρα. Αυτά!!! Φυσικά και δεν είχες μπάνιο (μια εγκατάσταση μπάνιων και τουαλετών ανά όροφο) ενώ η τζαμαρία που μπορεί να φαινόταν παρήγορη από άποψη φωτός και θέας (εντάξει θέα είχε ωραία) είμαι σίγουρη όμως ότι το χειμώνα θα έμπαζε φρικτά από τις σιδερένιες αυτές κατασκευές και ο κάτοικος αυτού του κελιού θα σιχτίριζε την ώρα και την στιγμή που έχει θέα. Και ρωτάω… αν αυτές είναι οι εστίες για την ακαδημαϊκή κοινότητα, τους αυριανούς «ταγούς» αυτής της άθλιας κοινωνίας μας, πως είναι οι φυλακές Αλικαρνασσού???
Δεν τελειώνω εδώ… έχω πολλά ακόμα να γράψω αλλά θα το κάνω τμηματικά. Ήρθε η ώρα να σύρω το κορμί μου από το γραφείο μου, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την πανεπιστημιακή μου παιδεία – την ατελή το παραδέχομαι – για να πάω στο σπίτι μου να στηθώ στην τηλεόραση να δω τα διαπαιδαγωγικά δελτία ειδήσεων. Εις αύριον τα σπουδαία (ποια????)