Alea jacta est!

Ο κύβος ερρίφθη λοιπόν! Δηλαδή έχει ριφθεί πολύ καιρό πριν, αλλά εγώ δεν λέω να το δεχθώ. Χθες συναντήθηκα με τον Γιώργο. Ίσως να είναι η τελευταία φορά που συναντιόμαστε. Όχι ότι μου είπε ή μου έδωσε να καταλάβω κάτι τέτοιο αλλά δεν νομίζω τώρα πια να έχει νόημα. Ο Γιώργος που συνάντησα χθες ήταν ένας ακόμα γνωστός μου. Ούτε καν φίλος μου, μια και οι φίλοι ξέρουν ο ένας τον άλλο και εκμυστηρεύονται πράγματα. Δύο γνωστοί, που ο ένας - ο Γιώργος - ξέρει περισσότερα για τον άλλο. Γιατί τελικά τι ξέρω εγώ για τον Γιώργο? Μόνο αυτά που μου έλεγε εκείνος και για τα οποία ποτέ δεν θα μπορώ να είμαι σίγουρη ότι ήταν ειλικρινή. Είπα "έλεγε" γιατί πια ούτε αυτό γίνεται. Στην χθεσινή μας συνάντηση μιλήσαμε για άσχετα ζητήματα και πολύ "αθώα". Δεν είπε τίποτα για κείνον που δεν θα έλεγε στον οποιονδήποτε.
Είναι επίσης άξιο λόγου η επιμονή του να συναντιόμασταν έξω. Με 15 πόντους χιόνι στο δρόμο ήθελε να πάμε έξω για καφέ. Τόσο πολύ δεν ήθελε να έρθει σπίτι μου. Με φοβόταν απ' ότι φαίνεται. Φοβόταν μήπως έκανα σκηνή, μήπως έκλαιγα και έπεφτα στα πόδια του να τον παρακαλέσω, μήπως προσπαθούσα να τον επηρεάσω και να τον αποπλανήσω. Είμαι σίγουρη ότι τώρα πια δεν φοβάται κάτι τέτοιο. Η στάση μου ήταν σαν την δική του. Φιλική μεν απόμακρη δε. Σαν δύο γνωστούς που συναντήθηκαν και ήπιαν ένα τσάι παρέα κουβεντιάζοντας αδιάφορα. Μόνο που κορόιδευε ο ένας τον άλλο. Εγώ παρίστανα ότι είμαι οκ, αυτός ότι το πιστεύει και οι δύο μαζί ότι δεν τρέχει τίποτα και είμαστε δυο φιλαράκια που κάνουν μια κουβεντούλα.
Του επέστρεψα και τα χρήματα που μου είχε δανείσει δείχνοντας για άλλη μια φορά την ευγνωμοσύνη μου. Δεν τον μισώ, προς θεού... απεναντίας τον σέβομαι και τον εκτιμώ ιδιαίτερα και ξέρω ότι και αυτός νιώθει αντίστοιχα μ' εμένα και ότι αν ποτέ χρειαστώ την βοήθειά του θα είναι δίπλα μου. Μόνο που δεν θέλω αυτό από τον Γιώργο. Του έδωσα και τα τσουρεκάκια που του είχα φτιάξει. Τα έφτιαξα για να τα ευχαριστηθεί που ξέρω ότι του αρέσουν, για να τον ευχαριστήσω που στάθηκε δίπλα μου σε μια δύσκολη στιγμή, και βαθιά μέσα μου ελπίζοντας ότι ίσως αυτό τον επηρεάσει... μάταια φυσικά. Παρέστησε τον έκπληκτο και με ευχαρίστησε με νάζι που δεν είχα ξαναδεί σε κείνον.
Αποφάσισα ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσω την κατάσταση από εδώ και στο εξής είναι να πω στον εαυτό μου ότι ο Γιώργος πέθανε. Όπως όταν πέθανε η θεία μου. Πόνεσα φριχτά και ακόμα πονάω. Και μου λείπει και τη σκέφτομαι. Όμως έχει πεθάνει και τίποτα δεν πρόκειται να την φέρει πίσω. Ότι και να ευχηθώ, ότι και να πω, ότι και να κάνω όσο ακραίο και να είναι δεν πρόκειται να την φέρει πίσω. Το ίδιο και ο Γιώργος. Για μένα η απόφαση του Γιώργου είναι ισότιμη με θάνατο.
Ο κύβος ερρίφθη λοιπόν...