Μια από κείνες τις μέρες...

Λοιπόν, είχα καιρό να το πάθω αυτό… Για την ακρίβεια είχα να το πάθω από τον Νοέμβριο αν θυμάμαι καλά που δεν είχα πάρει τα χάπια μου για τρεις – τέσσερις ημέρες και ήρθα και φρίκαρα…
Σήμερα όμως? Όχι ότι φαινόταν μια χαρά ημέρα από την αρχή. Το αντίθετο. Ξύπνησα με κάκιστη διάθεση. Άσχημα όνειρα. Όλα εκείνα που με πονάνε. Η θεία μου ήταν εκεί, ολοζώντανη, φορώντας τα γυαλάκια της… Μετά οδηγούσα, αλλά η κατηγορία προς τη μητέρα μου ότι εξαιτίας της δεν έχω αυτοκίνητο τώρα και δεν οδηγώ γενικά ήταν διάχυτη. Το κορμί μιας γυναίκας με τα εσώρουχα πεταμένο στο πλάι του δρόμου…
Αλλά τα περίεργα όνειρα δεν ήταν μόνο χθες το βράδυ…
Τις προάλλες έβλεπα λέει ότι θα πήγαινα όπως πάω πάντα το θερινό πανεπιστήμιο με το γκρουπ, μόνο που αυτή τη φορά η εκδρομή θα ήταν για δύο εβδομάδες μέσα σε ένα υποβρύχιο. Στην αρχή ήμουν άνετη και χαλαρή μέχρι τη στιγμή που μπήκα μέσα και φρίκαρα. Ασφυκτιούσα και τσίριζα από αγωνία.
Προχθές πάλι, ήμουν λέει σε κάτι σαν πλαζ, μόνο που είχε δύο ορόφους και έψαχνα να βρω τον Κώστα, τον πρώτο μου έρωτα των 20 χρόνων μου. Ακολουθούσα τη φίλη μου την Όλγα ανάμεσα από ξαπλωμένους στην άμμο ανθρώπους. Και φορούσα τακούνια και δεν μπορούσα να τρέξω και να φτάσω την Όλγα. Και εκείνη όλο και απομακρυνόταν. Μέχρι που στο τέλος τσακωθήκαμε γι’ αυτό.
Για λίγο καιρό είχα ηρεμήσει και ο ύπνος μου ήταν απλός. Τώρα τελευταία όμως έχει γίνει ξανά ανήσυχος. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ευχόμουν για έναν ύπνο χωρίς όνειρα. Τα δικά μου όνειρα είναι κατάρα. Ξυπνώ το πρωί και είμαι ράκος. Θλιμμένη και νευρική, κακοδιάθετη και κουρασμένη.
Έτσι λοιπόν ξύπνησα και σήμερα. Δυστυχισμένη. Κενή. Η μουσική με ενοχλούσε, τα κομμάτια που έπαιζε το ραδιόφωνο ήταν εναντίον μου.
Και αυτό που μου είπε χθες ο Γιώργος με πείραξε πολύ… Με αφορμή ένα δικό μου mail για τον οργασμό των γουρουνιών που κρατά μισή ώρα και ένα δικό του με ένα λιοντάρι που έχει μεγαλώσει με ανθρώπους και μετά από καιρό τους ξαναβλέπει και τους αγκαλιάζει (αλήθεια είναι συγκλονιστικό βίντεο) ξεκίνησε μια κουβέντα για την αγάπη… Εγώ συνέχιζα να αστειεύομαι με αφορμή τα γουρούνια για να ακολουθήσει ο παρακάτω διάλογος (τα δικά του με πλάγια):
τα δε γουρούνια την απολαμβάνουν και για αρκετή ώρα !!!
τη βιολάρα σου εσύ
άλλο η αγκαλιά για αγάπη και άλλο το πήδημα....
lol
έλα???
αλήθεια??
δεν το ήξερα???
ναι, αμέ
ευτυχώς που έχω και σένα να μου τα ξεκαθαρίζεις αυτά
φιού
εμ επειδή είσαι μικρή και δεν ξέρεις
όχι...
απλά δεν είχα κάποιον να μου τα μάθει...
βλεπεις εγώ ήξερα ότι καμιά φορά - έτσι μου έχουν πει - συνδυάζονται και τα δύο μαζί αλλά είναι σπάνιο
ναι, σωστά, έχεις δίκιο...
σπανιώτατο
Ακολούθως και κατά την προσφιλή του μέθοδο, απλά εντέχνως άλλαξε κουβέντα. Εκείνη τη στιγμή δεν έδωσα πολύ σημασία και συνεχίσαμε να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων. Όσο όμως περνούσε η ώρα τόσο με ενοχλούσε… Ναι Γιώργο! Εγώ το μυαλό μου στο πήδημα το έχω. Μόνο. Δεν έχω τίποτε άλλο. Για μένα είναι μόνο μια ζωώδης πράξη που υπαγορεύεται από το ένστικτο. Ενώ εσύ… ο ανώτερος. Εσύ λοιπόν που δεν είσαι σκλάβος των ενστίκτων σου αλλά αναζητάς την απόλυτη πνευματική ολοκλήρωση, ξέρεις πως ένιωθα όταν με έκανες να σε θέλω και μετά με άφηνες έρμαιο αυτών των παθών που είχες εσύ ο ίδιος ξυπνήσει και μετά αρνηθεί. Βλέπεις εγώ νόμιζα ότι άμα κοιμόμουν μαζί σου θα ζούσα αυτή την ολοκλήρωση του έρωτα, σαρκικού και ψυχικού. Αυτό μου αρνήθηκες αλλά φαίνεται ότι εσύ νόμιζες ότι είναι μόνο μια σαρκική επιθυμία.

Με όλα αυτά στο μυαλό ξεκίνησα το πρωί για τη δουλειά. Πως γίνεται και όταν είσαι χάλια τα πράγματα μπορούν να γίνουν μόνο χειρότερα? Τσέκαρα το υπόλοιπο λογαριασμού μου… 250 έως το τέλος του μήνα. Λαμπρά!!!
Φτάνω να πάρω το τρόλεϊ για τη δουλειά από την αφετηρία του. Για άλλη μια φορά ήρθα αντιμέτωπη με την ανοργανωσιά, την αδιαφορία και το χάλι που επικρατεί στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Και αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Από εκείνη την ώρα και μέχρι πριν από λίγο δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα. Δάκρυα κούρασης, απογοήτευσης και απελπισίας. Κουρασμένη να αγωνίζομαι κόντρα σε όλα. Απογοητευμένη ότι παρά τους αγώνες μου οι κόποι μου είναι μάταιοι. Απελπισμένη γιατί όλα αυτά τα περνάω μόνη μου, χωρίς να έχω έναν άνθρωπο να τα μοιραστώ και που το βράδυ θα με κρατήσει στην αγκαλιά του και θα μπορέσω να κοιμηθώ ήρεμη…