Tsunami

(21/4/2008)
Για άλλη μια φορά είμαι εξαιρετικά κακοδιάθετη. Πολλά έχουν συντελέσει σ’ αυτό.
Πρώτα απ’ όλα το περιστατικό της Παρασκευής με την Δέσποινα. Με πείραξε πάρα πολύ. Για διάφορους λόγους. Κυρίως όμως γιατί ενώ προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο ευγενική, δεκτική και εξυπηρετική μαζί της αυτός ήταν ο τρόπος για να μου το ανταποδώσει. Και να κρίνει και την δουλειά μου, τη στιγμή που η ίδια μόνο πρότυπο εργαζομένου δεν είναι. Με πειράζει επίσης που για δικές της αδυναμίες ή παραλείψεις βρίσκομαι εγώ απολογούμενη!
Το χειρότερο όμως δεν ήταν αυτό καθ’ εαυτό το περιστατικό της Παρασκευής αλλά όλα εκείνα που έβγαλε στην επιφάνεια. Συνειδητοποίησα ότι αυτό συμβαίνει πάντα. Οι άνθρωποι που αγαπώ και φροντίζω είναι αυτοί που με πληγώνουν το πιο πολύ. Και μάλιστα τα δύο αυτά είναι ευθέως ανάλογα. Όσο πιο πολύ αγαπώ τόσο πιο πολύ με πληγώνουν. Με εγκαταλείπουν, με αγνοούν, μου φέρονται άσχημα και ξεσπούν επάνω μου. Γιατί άραγε? Θεωρούν άραγε τόσο δεδομένη την ύπαρξή μου και τα αισθήματά μου προς αυτούς? Όταν λοιπόν το συνειδητοποίησα αυτό με καταρράκωσε. Τελείως!
Και μέσα σ’ όλα αυτά – ή μήπως εξαιτίας αυτών? – επανήλθαν τα βασανιστικά όνειρά μου.
Δύο κομμάτια από το χθεσινό μου όνειρο θυμάμαι. Στο ένα βρισκόμουν κάπου, σαν καφετέρια, δεν είμαι και σίγουρη, και καθόμουν με κόσμο. Θέλησα να πάω στην τουαλέτα. Άνοιξα μια πόρτα και ρώτησα κάποιον. Μου είπε ότι είναι έξω από το κτίριο και τότε διαπίστωσα ότι φοράω μόνο το πάνω της πυτζάμας μου, και από κάτω το κόκκινο στρινγκ. Δεν μπορούσα να βγω έξω έτσι! Μάλιστα αυτή μου την παρατήρηση την δήλωσα στον άνθρωπο που ρώτησα. Έτσι ξαναγύρισα μέσα.
Το δεύτερο κομμάτι που θυμάμαι ήταν το χειρότερο. Ήμουν σε εκδρομή κάπου στην εξοχή κοντά σε μια λίμνη και έμενα σε ένα ξύλινο σπιτάκι πάνω στη λίμνη. Από εκείνα που στέκονται μέσα στο νερό στηριγμένα σε πασσάλους. Κοιμόμουν και νιώθω, παρά τον ύπνο μου, ότι γίνεται σεισμός. Στην αρχή είναι εκείνος ο σεισμός που σε πάει πέρα δώθε. Και μετά γίνεται αυτός που σε πάει πάνω κάτω. Ο σεισμός διαρκούσε πολύ όμως εγώ δεν μπορούσα να ξυπνήσω. Καταλάβαινα ότι γίνεται σεισμός όμως ήμουν ανήμπορη να αντιδράσω και να ανοίξω τα μάτια μου. Το επόμενο όμως πράγμα που καταλαβαίνω, και αυτό με ξυπνά για τα καλά, είναι ότι έχει μπει νερό στο σπιτάκι. Ξυπνώ και βλέπω ότι το νερό είναι περίπου μισό μέτρο μέσα και τα πράγματά μου κολυμπάνε. Ανακάθομαι στο κρεβάτι και κοιτώ έξω από το παράθυρο που είναι δίπλα μου, κολλητά στο κρεβάτι μου. Βλέπω το νερό της λίμνης ταραγμένο και καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Έρχεται τσουνάμι. Θυμάμαι ότι το λέω στον εαυτό μου. Πετάγομαι από το κρεβάτι και ορμάω στον σάκο μου και παίρνω το πορτοφόλι μου. Δεν είναι ακριβώς το πορτοφόλι μου. Περισσότερο σαν ένα μικρό τσαντάκι. Με αυτό στο χέρι βουτάω στο νερό και αμέσως μετά ένα τεράστιο κύμα καταστρέφει το σπιτάκι. Παλεύω στο αγριεμένο νερό για να βγω στη ακτή. Δεν είναι μακριά όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο. Προσπαθώ να αποφύγω τα κύματα με μακροβούτια. Φτάνω κοντά στη στεριά αλλά δεν μπορώ να βγω γιατί με παρασέρνει το νερό. Σε μια ύστατη προσπάθεια μαζεύω όλες μου τις δυνάμεις και μόλις τραβιέται πίσω το κύμα σκαρφαλώνω με όλη μου τη δύναμη και ταχύτητα στην ακτή. Τα καταφέρνω και βγαίνω έξω. Κοντά στην ακτή υπάρχουν πεύκα και ανάμεσά τους σκορπισμένοι άνθρωποι σε μικρές ομάδες. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι γίνεται μετά. Έχω την αίσθηση ότι κάποιοι ήρθαν να με βοηθήσουν. Στην αρχή είμαι ψύχραιμη όμως μετά από λίγο συνειδητοποιώ τι έγινε και παθαίνω υστερία. Κλαίω γοερά και βρίσκομαι σε κατάσταση σοκ. Αρχίζω να ρωτάω για τα αδέλφια μου. Έχω την αίσθηση ότι ο Γιάννης είναι ασφαλής και έτσι το ενδιαφέρον μου στρέφεται κυρίως γύρω από τον Ντίνο. Με αγωνία και κλάματα ζητώ να μάθω τι έχει γίνει. Βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο, εξακολουθώ να κλαίω και να ρωτάω…
Ως εκεί θυμάμαι…
Εκτός από την αγωνία και το κλάμα που σίγουρα μου προκάλεσε έντονη θλίψη και κακή διάθεση αυτό που περισσότερο μου κάνει εντύπωση είναι το επαναλαμβανόμενο μοτίβο του νερού. Είναι η εικόνα που εμφανίζεται πιο συχνά στα όνειρά μου. Και συνήθως είναι μεγάλες ποσότητες νερού. Θάλασσα ή λίμνη. Και τις περισσότερες φορές εγώ κάποια στιγμή βρίσκομαι στο νερό αλλά πάντα καταφέρνω να βγω.
Μια σκέψη μου για την ερμηνεία του νερού είναι ότι το νερό είναι τα ίδια τα προβλήματά μου και οι αγωνίες μου. Βυθίζομαι σ’ αυτά, βαθιά μάλιστα, αλλά τελικά καταφέρνω να τα αντιμετωπίσω και να βγω.
Από την άλλη πάλι γιατί να προσδώσω στα προβλήματα και τις αγωνίες μου τη μορφή του νερού, τη στιγμή που το νερό μου είναι κάτι τόσο οικείο και μου προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση?

Το λάθος του να είσαι ανθρώπινος…

Θυμάμαι όταν διάβαζα ιστορία για τις πανελλαδικές εξετάσεις κάναμε για τους Διαφωτιστές. Μια λοιπόν από τις βασικές αρχές των διανοούμενων αυτών, ήταν ότι οι άνθρωποι είναι κατ’ αρχάς καλοί. Ντεμοντέ!!!
Δυστυχώς αυτή την ίδια αρχή έχω και εγώ στη ζωή μου. Όταν γνωρίζω έναν άνθρωπο έχω αρχικά τις καλύτερες των προθέσεων, θεωρώντας ως δεδομένο, ότι πρόκειται περί καλού ατόμου.
ΣΦΑΛΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική τελικά. Μάλλον θα πρέπει να ξεκινώ με την αρχή ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ποταποί και κτήνη μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Αυτό θα με έβγαζε από πολύ κόπο και συναισθηματική ταραχή, μια και πάντα είναι επώδυνο να ανακαλύπτεις ότι κάποιος που τον θεωρούσες αξιόλογο τελικά είναι τόσο σάπιος όσο και ένα προ εξαμήνου ξεχασμένο πορτοκάλι.
Δεν ξέρω αν είναι η ανθρώπινη φύση τέτοια ή οι συνθήκες της σύγχρονης ζωής που ωθούν τους ανθρώπους σε ανάρμοστη συμπεριφορά.
Το βέβαιον είναι ότι μόλις βρεθεί το πρόσφορο έδαφος, και προκειμένου να εκτονώσουν δικά τους καταπιεσμένα συναισθήματα, ανασφάλειες, άγχη και κόμπλεξ, ξεσπούν στον πρώτο άνθρωπο που θα τους φερθεί ευγενικά και ανθρώπινα.
Και είναι φαύλος κύκλος… γιατί αυτός ο κάποτε ανθρώπινος και ευγενικός θα γίνει και αυτός απάνθρωπος, για να διατηρήσει τα δικαιώματά του και την αξιοπρέπειά του, και θα φερθεί εξίσου σκάρτα σε κάποιον τρίτο καλό, που και αυτός με τη σειρά του, μετά από τα απανωτά χαστούκια που θα δεχθεί, θα γίνει και αυτός κτήνος. Και αυτό θα γίνεται εσαεί.
Τα δύο άκρα της ανθρώπινης πνευματικής αλυσίδας νομίζω ότι θα μπορούσαν να ξεφύγουν από αυτό τον φαύλο κύκλο. Οι εξαιρετικά ευφυείς ή καλύτερα αυτοί με την εξαιρετικά υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, οι οποίοι μπορούν να δουν πέρα από την επιφανειακή συμπεριφορά και να καταλάβουν τις εσωτερικές κινητήριες δυνάμεις των ανθρωπίνων πράξεων, και έτσι να λειτουργήσουν με ανοχή και υπομονή. Πόσοι όμως είναι αυτοί? Και πόση υπομονή μπορούν να κάνουν?
Η άλλη ομάδα που μπορεί να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο είναι οι κρετίνοι. Η πνευματική τους μειονεξία δεν τους καθιστά ικανούς να αντιδράσουν στην σκληρότητα τροποποιώντας την συμπεριφορά τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αξιολύπητοι αλλά και μακάριοι ταυτόχρονα. Αξιολύπητοι γιατί πάντα θα εισπράττουν τα ξεσπάσματα των άλλων «ανώτερων» ανθρώπων. Μακάριοι, γιατί δεν καταλαβαίνουν το εύρος της κακοποίησής τους.

Μια από κείνες τις μέρες...

Λοιπόν, είχα καιρό να το πάθω αυτό… Για την ακρίβεια είχα να το πάθω από τον Νοέμβριο αν θυμάμαι καλά που δεν είχα πάρει τα χάπια μου για τρεις – τέσσερις ημέρες και ήρθα και φρίκαρα…
Σήμερα όμως? Όχι ότι φαινόταν μια χαρά ημέρα από την αρχή. Το αντίθετο. Ξύπνησα με κάκιστη διάθεση. Άσχημα όνειρα. Όλα εκείνα που με πονάνε. Η θεία μου ήταν εκεί, ολοζώντανη, φορώντας τα γυαλάκια της… Μετά οδηγούσα, αλλά η κατηγορία προς τη μητέρα μου ότι εξαιτίας της δεν έχω αυτοκίνητο τώρα και δεν οδηγώ γενικά ήταν διάχυτη. Το κορμί μιας γυναίκας με τα εσώρουχα πεταμένο στο πλάι του δρόμου…
Αλλά τα περίεργα όνειρα δεν ήταν μόνο χθες το βράδυ…
Τις προάλλες έβλεπα λέει ότι θα πήγαινα όπως πάω πάντα το θερινό πανεπιστήμιο με το γκρουπ, μόνο που αυτή τη φορά η εκδρομή θα ήταν για δύο εβδομάδες μέσα σε ένα υποβρύχιο. Στην αρχή ήμουν άνετη και χαλαρή μέχρι τη στιγμή που μπήκα μέσα και φρίκαρα. Ασφυκτιούσα και τσίριζα από αγωνία.
Προχθές πάλι, ήμουν λέει σε κάτι σαν πλαζ, μόνο που είχε δύο ορόφους και έψαχνα να βρω τον Κώστα, τον πρώτο μου έρωτα των 20 χρόνων μου. Ακολουθούσα τη φίλη μου την Όλγα ανάμεσα από ξαπλωμένους στην άμμο ανθρώπους. Και φορούσα τακούνια και δεν μπορούσα να τρέξω και να φτάσω την Όλγα. Και εκείνη όλο και απομακρυνόταν. Μέχρι που στο τέλος τσακωθήκαμε γι’ αυτό.
Για λίγο καιρό είχα ηρεμήσει και ο ύπνος μου ήταν απλός. Τώρα τελευταία όμως έχει γίνει ξανά ανήσυχος. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ευχόμουν για έναν ύπνο χωρίς όνειρα. Τα δικά μου όνειρα είναι κατάρα. Ξυπνώ το πρωί και είμαι ράκος. Θλιμμένη και νευρική, κακοδιάθετη και κουρασμένη.
Έτσι λοιπόν ξύπνησα και σήμερα. Δυστυχισμένη. Κενή. Η μουσική με ενοχλούσε, τα κομμάτια που έπαιζε το ραδιόφωνο ήταν εναντίον μου.
Και αυτό που μου είπε χθες ο Γιώργος με πείραξε πολύ… Με αφορμή ένα δικό μου mail για τον οργασμό των γουρουνιών που κρατά μισή ώρα και ένα δικό του με ένα λιοντάρι που έχει μεγαλώσει με ανθρώπους και μετά από καιρό τους ξαναβλέπει και τους αγκαλιάζει (αλήθεια είναι συγκλονιστικό βίντεο) ξεκίνησε μια κουβέντα για την αγάπη… Εγώ συνέχιζα να αστειεύομαι με αφορμή τα γουρούνια για να ακολουθήσει ο παρακάτω διάλογος (τα δικά του με πλάγια):
τα δε γουρούνια την απολαμβάνουν και για αρκετή ώρα !!!
τη βιολάρα σου εσύ
άλλο η αγκαλιά για αγάπη και άλλο το πήδημα....
lol
έλα???
αλήθεια??
δεν το ήξερα???
ναι, αμέ
ευτυχώς που έχω και σένα να μου τα ξεκαθαρίζεις αυτά
φιού
εμ επειδή είσαι μικρή και δεν ξέρεις
όχι...
απλά δεν είχα κάποιον να μου τα μάθει...
βλεπεις εγώ ήξερα ότι καμιά φορά - έτσι μου έχουν πει - συνδυάζονται και τα δύο μαζί αλλά είναι σπάνιο
ναι, σωστά, έχεις δίκιο...
σπανιώτατο
Ακολούθως και κατά την προσφιλή του μέθοδο, απλά εντέχνως άλλαξε κουβέντα. Εκείνη τη στιγμή δεν έδωσα πολύ σημασία και συνεχίσαμε να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων. Όσο όμως περνούσε η ώρα τόσο με ενοχλούσε… Ναι Γιώργο! Εγώ το μυαλό μου στο πήδημα το έχω. Μόνο. Δεν έχω τίποτε άλλο. Για μένα είναι μόνο μια ζωώδης πράξη που υπαγορεύεται από το ένστικτο. Ενώ εσύ… ο ανώτερος. Εσύ λοιπόν που δεν είσαι σκλάβος των ενστίκτων σου αλλά αναζητάς την απόλυτη πνευματική ολοκλήρωση, ξέρεις πως ένιωθα όταν με έκανες να σε θέλω και μετά με άφηνες έρμαιο αυτών των παθών που είχες εσύ ο ίδιος ξυπνήσει και μετά αρνηθεί. Βλέπεις εγώ νόμιζα ότι άμα κοιμόμουν μαζί σου θα ζούσα αυτή την ολοκλήρωση του έρωτα, σαρκικού και ψυχικού. Αυτό μου αρνήθηκες αλλά φαίνεται ότι εσύ νόμιζες ότι είναι μόνο μια σαρκική επιθυμία.

Με όλα αυτά στο μυαλό ξεκίνησα το πρωί για τη δουλειά. Πως γίνεται και όταν είσαι χάλια τα πράγματα μπορούν να γίνουν μόνο χειρότερα? Τσέκαρα το υπόλοιπο λογαριασμού μου… 250 έως το τέλος του μήνα. Λαμπρά!!!
Φτάνω να πάρω το τρόλεϊ για τη δουλειά από την αφετηρία του. Για άλλη μια φορά ήρθα αντιμέτωπη με την ανοργανωσιά, την αδιαφορία και το χάλι που επικρατεί στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Και αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Από εκείνη την ώρα και μέχρι πριν από λίγο δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα. Δάκρυα κούρασης, απογοήτευσης και απελπισίας. Κουρασμένη να αγωνίζομαι κόντρα σε όλα. Απογοητευμένη ότι παρά τους αγώνες μου οι κόποι μου είναι μάταιοι. Απελπισμένη γιατί όλα αυτά τα περνάω μόνη μου, χωρίς να έχω έναν άνθρωπο να τα μοιραστώ και που το βράδυ θα με κρατήσει στην αγκαλιά του και θα μπορέσω να κοιμηθώ ήρεμη…

Alea jacta est!

Ο κύβος ερρίφθη λοιπόν! Δηλαδή έχει ριφθεί πολύ καιρό πριν, αλλά εγώ δεν λέω να το δεχθώ. Χθες συναντήθηκα με τον Γιώργο. Ίσως να είναι η τελευταία φορά που συναντιόμαστε. Όχι ότι μου είπε ή μου έδωσε να καταλάβω κάτι τέτοιο αλλά δεν νομίζω τώρα πια να έχει νόημα. Ο Γιώργος που συνάντησα χθες ήταν ένας ακόμα γνωστός μου. Ούτε καν φίλος μου, μια και οι φίλοι ξέρουν ο ένας τον άλλο και εκμυστηρεύονται πράγματα. Δύο γνωστοί, που ο ένας - ο Γιώργος - ξέρει περισσότερα για τον άλλο. Γιατί τελικά τι ξέρω εγώ για τον Γιώργο? Μόνο αυτά που μου έλεγε εκείνος και για τα οποία ποτέ δεν θα μπορώ να είμαι σίγουρη ότι ήταν ειλικρινή. Είπα "έλεγε" γιατί πια ούτε αυτό γίνεται. Στην χθεσινή μας συνάντηση μιλήσαμε για άσχετα ζητήματα και πολύ "αθώα". Δεν είπε τίποτα για κείνον που δεν θα έλεγε στον οποιονδήποτε.
Είναι επίσης άξιο λόγου η επιμονή του να συναντιόμασταν έξω. Με 15 πόντους χιόνι στο δρόμο ήθελε να πάμε έξω για καφέ. Τόσο πολύ δεν ήθελε να έρθει σπίτι μου. Με φοβόταν απ' ότι φαίνεται. Φοβόταν μήπως έκανα σκηνή, μήπως έκλαιγα και έπεφτα στα πόδια του να τον παρακαλέσω, μήπως προσπαθούσα να τον επηρεάσω και να τον αποπλανήσω. Είμαι σίγουρη ότι τώρα πια δεν φοβάται κάτι τέτοιο. Η στάση μου ήταν σαν την δική του. Φιλική μεν απόμακρη δε. Σαν δύο γνωστούς που συναντήθηκαν και ήπιαν ένα τσάι παρέα κουβεντιάζοντας αδιάφορα. Μόνο που κορόιδευε ο ένας τον άλλο. Εγώ παρίστανα ότι είμαι οκ, αυτός ότι το πιστεύει και οι δύο μαζί ότι δεν τρέχει τίποτα και είμαστε δυο φιλαράκια που κάνουν μια κουβεντούλα.
Του επέστρεψα και τα χρήματα που μου είχε δανείσει δείχνοντας για άλλη μια φορά την ευγνωμοσύνη μου. Δεν τον μισώ, προς θεού... απεναντίας τον σέβομαι και τον εκτιμώ ιδιαίτερα και ξέρω ότι και αυτός νιώθει αντίστοιχα μ' εμένα και ότι αν ποτέ χρειαστώ την βοήθειά του θα είναι δίπλα μου. Μόνο που δεν θέλω αυτό από τον Γιώργο. Του έδωσα και τα τσουρεκάκια που του είχα φτιάξει. Τα έφτιαξα για να τα ευχαριστηθεί που ξέρω ότι του αρέσουν, για να τον ευχαριστήσω που στάθηκε δίπλα μου σε μια δύσκολη στιγμή, και βαθιά μέσα μου ελπίζοντας ότι ίσως αυτό τον επηρεάσει... μάταια φυσικά. Παρέστησε τον έκπληκτο και με ευχαρίστησε με νάζι που δεν είχα ξαναδεί σε κείνον.
Αποφάσισα ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσω την κατάσταση από εδώ και στο εξής είναι να πω στον εαυτό μου ότι ο Γιώργος πέθανε. Όπως όταν πέθανε η θεία μου. Πόνεσα φριχτά και ακόμα πονάω. Και μου λείπει και τη σκέφτομαι. Όμως έχει πεθάνει και τίποτα δεν πρόκειται να την φέρει πίσω. Ότι και να ευχηθώ, ότι και να πω, ότι και να κάνω όσο ακραίο και να είναι δεν πρόκειται να την φέρει πίσω. Το ίδιο και ο Γιώργος. Για μένα η απόφαση του Γιώργου είναι ισότιμη με θάνατο.
Ο κύβος ερρίφθη λοιπόν...

I haven’t hit rock bottom… Today I feel like it’s rock bottom then ten meters of shit and then me…

Πραγματικά νιώθω πολύ χάλια σήμερα.
Όλα μου φταίνε. Η αυτοπεποίθησή μου τείνει στο μείον άπειρο, η διάθεσή μου κάκιστη, νιώθω απογοητευμένη από τη δουλειά μου, μου λείπει ο Γιώργος, με ενοχλεί η μοναξιά μου και το χειρότερο απ’ όλα φοβάμαι ότι θα μείνω μόνη μου για πάντα.
Η δουλειά μου με απογοητεύει γιατί νιώθω ότι κάνω πολύ λιγότερα από αυτά που μπορώ να κάνω. Κάνω απλοϊκά και βαρετά πράγματα που δεν θα χρειαζόταν δέκα χρόνια προϋπηρεσίας corporate law για να κάνω. Και να πρέπει να συνεννοούμαι και με άτομα που έχουν τον ασυνεννόητο για πράγματα εξίσου απλά και που τελικά αφού δεν μπορώ να εξηγήσω τι θέλω, καταλήγω να τα κάνω μόνη μου.
Η δουλειά μου κυρίως συνίσταται σε επικυρώσεις και φωτοτυπίες. Ωραία… Αφού έμαθα πώς να κάνω ομολογιακά δάνεια εκατομμυρίων και αυξομειώσεις εταιρικών κεφαλαίων τώρα κάνω επικυρώσεις. Αυτό θα πει πρόοδος!
Επίσης νιώθω σαν πτυελοδοχείο. Βασικά με φτύνουν. Ο Γιώργος με φτύνει συστηματικά. Είμαι σίγουρη πλέον ότι με αποφεύγει. Η πλάκα είναι ότι με αποφεύγει τόσο πολύ που δεν έρχεται να πάρει τα 3.000 Ευρώ που του χρωστάω… Του είχα φτιάξει και τσουρέκια, που ξέρω ότι του αρέσουν, σαν ευγνωμοσύνη που με εξυπηρέτησε με τα χρήματα. Ούτε αυτά… βέβαια θα μου πεις εδώ δεν έρχεται να πάρει το ζεστό χρήμα θα έρθει για το τσουρέκι???
Με φτύνει ο Γιάννης. Τον περίμενα το περασμένο Σάββατο στο σπίτι που φτιάχνω για να δει την κουζίνα για να μου δώσει προσφορά για τα ντουλάπια. Δεν εμφανίστηκε ποτέ. Περαιτέρω δε, δεν μπήκε καν στον κόπο να απαντήσει στα μηνύματα και τις κλήσεις μου. Μάλιστα… Θυμήθηκε την ύπαρξή μου όταν ένιωσε καύλες και με πήρε για συναντηθούμε να με πηδήξει. Αυτό δεν είναι και το πτυελοδοχείο? Ρίχνεις μέσα υγρά που σου περισσεύουν…
Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί με χώρισε ο Γιώργος… Τελικά με αγάπησε ποτέ ή όχι? Γιατί αν με αγάπησε, πως γίνεται να αγαπάς κάποιον και να μην είσαι ή να μην θες να είσαι μαζί του? Πως γίνεται αυτό???
Μου λένε ότι πρέπει να ξεκολλήσω από τον Γιώργο και να βρω κάποιον άλλο. Βεβαίως! Που σκατά θα τον βρω αυτόν τον άλλο? Που? Στα bar ή στα club που δεν πάω? Μέσω τον φίλων ή των άπειρων γνωστών που δεν έχω? Στο τρόλλεϋ? Ή μήπως στο internet? Χα… το δοκίμασα και αυτό. Μόνο που αυτοί που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο είναι σαν τον Γιάννη. Πτυελοδοχείο ψάχνουν. Να πηδήξουν και τίποτε άλλο. Άσε που δεν μπορείς να ξέρεις αν αυτός που μιλάς είναι νορμάλ ή ο μανιακός δολοφόνος με το πριόνι. Το μόνο που δεν έχω δοκιμάσει ακόμα είναι οι εφημερίδες. Ο παλιός γνωστός τρόπος: «δεσποινίς ετών 29…» δεν θα έβαζα 39… αφαιρούμε όχι προσθέτουμε.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι γύρω μου που είναι ζευγαρωμένοι μήπως ξέρουν κάτι που δεν ξέρω???

To trust or not to trust??? Τελικά Not to trust...

Το ένστικτό μου τελικά μου έλεγε σωστά να μην εμπιστεύομαι.
Μετά από ενδελεχή έρευνα στο internet δεν μπόρεσα να βρω καμιά εγγραφή για κάποια ομάδα χωρού "Spegel". Την Παρασκευή πήγα στο ραντεβού για να δω τι θα γίνει. Ο τύπος εμφανίστηκε στην ώρα του στο προκαθορισμένο σημείο. Χαιρετηθήκαμε και αρχίσαμε να μιλάμε ενώ άρχισε να περπατάει με κατεύθυνση προς τις Στήλες του Ολυμπίου Διός. Συγνώμη του λέω γιατί πας από κει? Δεν έχει τίποτα από κει. Η απάντηση ήταν ότι να πηγαίναμε προς την Ακρόπολη. Μα γιατί να πάμε προς τα κει? Δεν έχω τόσο χρόνο στη διάθεσή μου... Για να πάρω την απάντηση ότι πρέπει να πάμε κάπου που να έχει ηρεμία και ησυχία, να μην μου αποσπάται η προσοχή από την κίνηση και ότι θα χρειαστούμε κανένα δύωρο. Φυσικά και διαφώνισα λέγοντας τάχα ότι εγώ υπολόγιζα για κανένα μισάωρο οπότε δεν γίνεται να πάμε γιατί έχω άλλες υποχρεώσεις. Περπατήσαμε εκεί γύρω στο Σύνταγμα συζητώντας προσπαθώντας να με πείσει, με χαρακτηριστική επιμονή, ότι δεν πρέπει να είμαι επιφυλακτική με τους άνθρώπους, να δείχνω εμπιστοσύνη και να μην έχω αναστολές. Μάλιστα... Τα καμπανάκια χτυπούσαν "κίνδυνος" στο μυαλό μου. Άκου να μην έχω αναστολές! Και τι μυοχαλάρωση θα κάναμε στην Ακρόπολη? Εκείνη που θα με βίαζε και θα με πέταγε από κανένα βράχο? Αργότερα, γυρνώντας σπίτι μου, πήγα σε ένα internet cafe και ξαναέψαξα στο διαδίκτυο για αυτή την ομάδα χορού... Τίποτα...
Τέλος για να ψαρέψω την αντίδρασή του αλλά και για να έχω περισσότερα στοιχεία έρευνας όταν χωριστήκαμε του ζήτησα αν θα μπορούσα να έρθω μια μέρα να παρακολουθήσω τάχα τις πρόβες που κάνουν στο Μέγαρο Μουσικής, δίνοντας μάλιστα σαν παράδειγμα το πόσο μου άρεσε όταν ήμουν στο Πεκίνο που είχα μπει στα παρασκήνια της παράστασης της Όπερας του Πεκίνου που είχαμε πάει να παρακολουθήσουμε. Φανερά εκνευρισμένος πλέον με ρώτησε αν προτιμούσα αυτό αντί για την μυοχαλάρωση και του απάντησα θετικά. Μου έκλεισε και πάλι ραντεβού για σήμερα το πρωί στις 11, ραντεβού στο οποίο δεν εμφανίστηκα ποτέ. Αντ' αυτού πήρα τηλέφωνο στο Μέγαρο ζητώντας να μάθω αν όντως υπάρχει κάποια ομάδα χορευτική μ' αυτό το όνομα που να κάνει πρόβες στην αίθουσα "Αλεξάνδρα Τριάντη". Κανείς δεν ήξερε κάτι...
Εγώ ήμουν τυχερή και έπραξα έξυπνα... Μια άλλη όμως κοπέλα? Όχι ότι ήταν έξυπνο εκ μέρους μου να πιάσω την κουβέντα με έναν άγνωστο στο δρόμο αλλά δεν θέλω να γίνω και μισάνθρωπος και υστερική. Άλλωστε όπως είπα και στο προηγούμενο post και άλλωστε σ' αυτό ο τύπος ποντάρει, δεν σου δίνει την εντύπωση επικίνδυνου ανθρώπου. Νιώθεις άνετα μαζί του, ασφάλεια ίσως όχι, αλλά ναι μπορεί να σε παρασύρει.

To trust or not to trust???

Χθες έκανα μια πολύ παράξενη γνωριμία.
Καθώς περπατούσα στο Σύνταγμα, με κατεύθυνση από το μετρό στην στάση των λεωφορείων με πλησίασε ένας άνδρας. Δεν ήταν νεαρός αλλά ούτε και μεγάλος σε ηλικία, ξανθωπός, με καθαρό πρόσωπο, μετρίου ύψους – γύρω στο 1.75 – 1.80 υπολογίζω, αθλητική κορμοστασιά και κρατούσε ένα κουτί χυμό Ribena. Το πρόσωπό του είχε μια γλυκύτητα. Από αυτούς που σε κερδίζουν, σε αντίθεση με άλλους ανθρώπους που μια ματιά αρκεί για να σε κάνουν να τους αντιπαθήσεις. Βρέθηκε λοιπόν στα δεξιά μου, λίγο πίσω και πλάι μου και κάτι μου είπε ότι πιέζω πολύ την πλάτη μου. Νομίζω πως ήταν κάτι τέτοιο. Γιατί πιο πολύ κατάλαβα ένα μουρμούρημα παρά τι ακριβώς είχε πει. Γύρισα ξαφνιασμένη ρωτώντας τι είχε πει. Μου είπε ότι πιέζω πολύ την πλάτη μου προς τα πίσω και αυτό κάνει κακό στη μέση μου και κατ’ επέκταση στην λεκάνη μου. Μου είπε ότι είναι χορευτής και επειδή έχει δουλέψει πάνω στην στάση του σώματος βλέποντάς με να περπατώ από πίσω το κατάλαβε αυτό… Μου έκανε πολύ παράξενο όλο αυτό αλλά όπως είπα και παραπάνω αυτός ο άνθρωπος είχε αυτή την ικανότητα να κερδίζει αυτόν που έχει απέναντί του…
Πως έγινε και βρεθήκαμε να μιλάμε για ένα σωρό πράγματα ούτε που ξέρω. Πρέπει να μιλούσαμε για μια ώρα περίπου ξεκινώντας για το ζήτημα της στάσης του σώματός μου και τις συνέπειες που αυτό έχει στο βάρος και στην υγεία μου, για να περάσουμε στα ταξίδια, στη λογοτεχνία, στο κατά πόσο εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους και γιατί, για σχέσεις, για ξένες γλώσσες, για το πόσο νομίζει ο ένας ότι είναι η ηλικία του άλλου. Αυτός μου είπε ότι είναι 45. Θα μπορούσε αλλά σίγουρα ήταν ιδιαίτερα καλοδιατηρημένος. Ίσως να είπαμε και για άλλα αφού η συζήτηση μαζί του απλά έτρεχε και ένιωθα σαν να μιλούσα με κάποιον που γνώριζα χρόνια. Πάρα πολύ παράξενο.
Όλη αυτή την ώρα που συνομιλούσα μαζί του δεν μπορούσα να μην απορώ πως γίνεται αυτό? Πως γίνεται να πιάσεις έτσι απλά και αβίαστα κουβέντα με κάποιον άγνωστο και να έχεις τόσα πολλά να πεις.
Ο ίδιος μου είπε λοιπόν ότι είναι χορευτής, μισός έλληνας μισός ιταλός, από γονείς επίσης χορευτές, τον λένε Αντώνιο (Antonio), ζει στην Νέα Υόρκη αλλά κυρίως βρίσκεται σε περιοδεία με την χορευτική ομάδα στην οποία συμμετέχει και η οποία χορεύει κλασσικό μπαλέτο αλλά και classic & modern jazz. Δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομα της ομάδας, μου έλεγε όμως ότι είχαν συμμετάσχει σε παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και θα ακολουθήσουν παραστάσεις στην Αυστραλία και στην Κίνα. Μου αράδιασε μια σειρά από χώρες στις οποίες έχουν εμφανιστεί ή θα εμφανιστούν που ο ρυθμός με τον οποίο της ανέφερε καθιστά αδύνατο να τις θυμάμαι όλες. Συνέχισε να μου δίνει πληροφορίες για τον ίδιο συμπεριλαμβανομένων και του ότι επί του παρόντος βρίσκεται στην Αθήνα, με το υπόλοιπο μπαλέτο, μένουν σε μια τεράστια νεοκλασσική βίλα στην Πολιτεία, η οποία είναι τόσο μεγάλη για να χωρά 30 άτομα να μένουν εκεί με άνεση και ότι το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τους παραχωρεί την αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη για να κάνουν πρόβες τα χορευτικά που θα παρουσιάσουν στην Αυστραλία.
Μου είπε λοιπόν ότι το θέμα της στάσης του σώματός μου θα μπορούσε να διορθωθεί με την πρακτική της μυοχαλάρωσης. Μου πρότεινε δε να συναντηθούμε αύριο προκειμένου να μου το δείξει. Και εδώ αρχίζουν τα περίεργα… Αν όλη η συζήτηση πριν μου είχε κάνει εντύπωση αυτό πραγματικά με εξέπληξε αλλά και μου δημιούργησε ανησυχία και επιφυλάξεις. Γιατί να το κάνει αυτό κάποιος? Γιατί λέει του αρέσει να βοηθά τους ανθρώπους. Ξεπερνώντας δυσκολίες που έχω να εκφράσω πράγματα που σκέφτομαι του το είπα ξεκάθαρα ότι έχω αυτές τις αμφιβολίες. Στο κάτω κάτω της γραφής ούτε τον ξέρω ούτε με ξέρει.
Έχοντας φυσικά μέσα μου τόσο τον φόβο, την αμφιβολία αλλά και την ανησυχία αλλά και την περιέργεια κλείσαμε ραντεβού για αύριο, 8 Φεβρουαρίου, στο ΚΕΠ Συντάγματος προκειμένου να μου δείξει αυτήν την τεχνική.
Δεν ξέρω τι θα κάνω. Αν μπορεί να μου το δείξει εκεί που έχει πολύ κόσμο γύρω ευχαρίστως. Δεν θα πάω όμως κάπου απομονωμένα. Μια άλλη ιδέα που είχα είναι να πάω και να του πω ότι βιάζομαι ιδιαίτερα απλά πήγα να τον βρω για να μην τον στήσω άδικα να περιμένει αφού δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τον ειδοποιήσω – δεν έχει κινητό γιατί λέει αποδείχθηκε ότι τα κύματα του τηλεφώνου επηρεάζουν τον συγχρονισμό των χορευτών – και να του προτείνω αν μπορώ να πάω μια φορά να δω την πρόβα που κάνουν στο Μέγαρο και ίσως τότε να μου δείξει και αυτή την τεχνική της μυοχαλάρωσης.
Αυτό που με αναστάτωσε ωστόσο περισσότερο ήταν ότι μετά μου ζήτησε οδηγίες πώς να πάει στο Κολωνάκι. Του είπα πώς να πάει και χωριστήκαμε. Εγώ σχεδόν αμέσως μπήκα στο τρόλλευ και παρακολούθησα την πορεία του. Είδα να χώνεται στο πλάι του Άγνωστου Στρατιώτη εκεί που έχει δενδρύλια και να σταματά εκεί… Αυτό ήταν πραγματικά παράξενο.
Χθες όλο το βράδυ σκεφτόμουν αυτό το περιστατικό. Το ένστικτό μου, μου λέει «κίνδυνος». Μήπως όμως τελικά έχουμε γίνει όλοι τόσο πια αγχώδεις, ανασφαλείς και παραδόπιστοι?
Θα δω…
Ο λόγος άλλωστε που γράφω και όλες αυτές τις λεπτομέρειες είναι και ένας τρόπος να νιώθω ασφαλής. Αν μου συμβεί οτιδήποτε να ίσως να μπορέσει να γίνει κάτι με αυτές τις πληροφορίες που δίνω εδώ…