Tsunami

(21/4/2008)
Για άλλη μια φορά είμαι εξαιρετικά κακοδιάθετη. Πολλά έχουν συντελέσει σ’ αυτό.
Πρώτα απ’ όλα το περιστατικό της Παρασκευής με την Δέσποινα. Με πείραξε πάρα πολύ. Για διάφορους λόγους. Κυρίως όμως γιατί ενώ προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο ευγενική, δεκτική και εξυπηρετική μαζί της αυτός ήταν ο τρόπος για να μου το ανταποδώσει. Και να κρίνει και την δουλειά μου, τη στιγμή που η ίδια μόνο πρότυπο εργαζομένου δεν είναι. Με πειράζει επίσης που για δικές της αδυναμίες ή παραλείψεις βρίσκομαι εγώ απολογούμενη!
Το χειρότερο όμως δεν ήταν αυτό καθ’ εαυτό το περιστατικό της Παρασκευής αλλά όλα εκείνα που έβγαλε στην επιφάνεια. Συνειδητοποίησα ότι αυτό συμβαίνει πάντα. Οι άνθρωποι που αγαπώ και φροντίζω είναι αυτοί που με πληγώνουν το πιο πολύ. Και μάλιστα τα δύο αυτά είναι ευθέως ανάλογα. Όσο πιο πολύ αγαπώ τόσο πιο πολύ με πληγώνουν. Με εγκαταλείπουν, με αγνοούν, μου φέρονται άσχημα και ξεσπούν επάνω μου. Γιατί άραγε? Θεωρούν άραγε τόσο δεδομένη την ύπαρξή μου και τα αισθήματά μου προς αυτούς? Όταν λοιπόν το συνειδητοποίησα αυτό με καταρράκωσε. Τελείως!
Και μέσα σ’ όλα αυτά – ή μήπως εξαιτίας αυτών? – επανήλθαν τα βασανιστικά όνειρά μου.
Δύο κομμάτια από το χθεσινό μου όνειρο θυμάμαι. Στο ένα βρισκόμουν κάπου, σαν καφετέρια, δεν είμαι και σίγουρη, και καθόμουν με κόσμο. Θέλησα να πάω στην τουαλέτα. Άνοιξα μια πόρτα και ρώτησα κάποιον. Μου είπε ότι είναι έξω από το κτίριο και τότε διαπίστωσα ότι φοράω μόνο το πάνω της πυτζάμας μου, και από κάτω το κόκκινο στρινγκ. Δεν μπορούσα να βγω έξω έτσι! Μάλιστα αυτή μου την παρατήρηση την δήλωσα στον άνθρωπο που ρώτησα. Έτσι ξαναγύρισα μέσα.
Το δεύτερο κομμάτι που θυμάμαι ήταν το χειρότερο. Ήμουν σε εκδρομή κάπου στην εξοχή κοντά σε μια λίμνη και έμενα σε ένα ξύλινο σπιτάκι πάνω στη λίμνη. Από εκείνα που στέκονται μέσα στο νερό στηριγμένα σε πασσάλους. Κοιμόμουν και νιώθω, παρά τον ύπνο μου, ότι γίνεται σεισμός. Στην αρχή είναι εκείνος ο σεισμός που σε πάει πέρα δώθε. Και μετά γίνεται αυτός που σε πάει πάνω κάτω. Ο σεισμός διαρκούσε πολύ όμως εγώ δεν μπορούσα να ξυπνήσω. Καταλάβαινα ότι γίνεται σεισμός όμως ήμουν ανήμπορη να αντιδράσω και να ανοίξω τα μάτια μου. Το επόμενο όμως πράγμα που καταλαβαίνω, και αυτό με ξυπνά για τα καλά, είναι ότι έχει μπει νερό στο σπιτάκι. Ξυπνώ και βλέπω ότι το νερό είναι περίπου μισό μέτρο μέσα και τα πράγματά μου κολυμπάνε. Ανακάθομαι στο κρεβάτι και κοιτώ έξω από το παράθυρο που είναι δίπλα μου, κολλητά στο κρεβάτι μου. Βλέπω το νερό της λίμνης ταραγμένο και καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Έρχεται τσουνάμι. Θυμάμαι ότι το λέω στον εαυτό μου. Πετάγομαι από το κρεβάτι και ορμάω στον σάκο μου και παίρνω το πορτοφόλι μου. Δεν είναι ακριβώς το πορτοφόλι μου. Περισσότερο σαν ένα μικρό τσαντάκι. Με αυτό στο χέρι βουτάω στο νερό και αμέσως μετά ένα τεράστιο κύμα καταστρέφει το σπιτάκι. Παλεύω στο αγριεμένο νερό για να βγω στη ακτή. Δεν είναι μακριά όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο. Προσπαθώ να αποφύγω τα κύματα με μακροβούτια. Φτάνω κοντά στη στεριά αλλά δεν μπορώ να βγω γιατί με παρασέρνει το νερό. Σε μια ύστατη προσπάθεια μαζεύω όλες μου τις δυνάμεις και μόλις τραβιέται πίσω το κύμα σκαρφαλώνω με όλη μου τη δύναμη και ταχύτητα στην ακτή. Τα καταφέρνω και βγαίνω έξω. Κοντά στην ακτή υπάρχουν πεύκα και ανάμεσά τους σκορπισμένοι άνθρωποι σε μικρές ομάδες. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι γίνεται μετά. Έχω την αίσθηση ότι κάποιοι ήρθαν να με βοηθήσουν. Στην αρχή είμαι ψύχραιμη όμως μετά από λίγο συνειδητοποιώ τι έγινε και παθαίνω υστερία. Κλαίω γοερά και βρίσκομαι σε κατάσταση σοκ. Αρχίζω να ρωτάω για τα αδέλφια μου. Έχω την αίσθηση ότι ο Γιάννης είναι ασφαλής και έτσι το ενδιαφέρον μου στρέφεται κυρίως γύρω από τον Ντίνο. Με αγωνία και κλάματα ζητώ να μάθω τι έχει γίνει. Βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο, εξακολουθώ να κλαίω και να ρωτάω…
Ως εκεί θυμάμαι…
Εκτός από την αγωνία και το κλάμα που σίγουρα μου προκάλεσε έντονη θλίψη και κακή διάθεση αυτό που περισσότερο μου κάνει εντύπωση είναι το επαναλαμβανόμενο μοτίβο του νερού. Είναι η εικόνα που εμφανίζεται πιο συχνά στα όνειρά μου. Και συνήθως είναι μεγάλες ποσότητες νερού. Θάλασσα ή λίμνη. Και τις περισσότερες φορές εγώ κάποια στιγμή βρίσκομαι στο νερό αλλά πάντα καταφέρνω να βγω.
Μια σκέψη μου για την ερμηνεία του νερού είναι ότι το νερό είναι τα ίδια τα προβλήματά μου και οι αγωνίες μου. Βυθίζομαι σ’ αυτά, βαθιά μάλιστα, αλλά τελικά καταφέρνω να τα αντιμετωπίσω και να βγω.
Από την άλλη πάλι γιατί να προσδώσω στα προβλήματα και τις αγωνίες μου τη μορφή του νερού, τη στιγμή που το νερό μου είναι κάτι τόσο οικείο και μου προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση?