To trust or not to trust???

Χθες έκανα μια πολύ παράξενη γνωριμία.
Καθώς περπατούσα στο Σύνταγμα, με κατεύθυνση από το μετρό στην στάση των λεωφορείων με πλησίασε ένας άνδρας. Δεν ήταν νεαρός αλλά ούτε και μεγάλος σε ηλικία, ξανθωπός, με καθαρό πρόσωπο, μετρίου ύψους – γύρω στο 1.75 – 1.80 υπολογίζω, αθλητική κορμοστασιά και κρατούσε ένα κουτί χυμό Ribena. Το πρόσωπό του είχε μια γλυκύτητα. Από αυτούς που σε κερδίζουν, σε αντίθεση με άλλους ανθρώπους που μια ματιά αρκεί για να σε κάνουν να τους αντιπαθήσεις. Βρέθηκε λοιπόν στα δεξιά μου, λίγο πίσω και πλάι μου και κάτι μου είπε ότι πιέζω πολύ την πλάτη μου. Νομίζω πως ήταν κάτι τέτοιο. Γιατί πιο πολύ κατάλαβα ένα μουρμούρημα παρά τι ακριβώς είχε πει. Γύρισα ξαφνιασμένη ρωτώντας τι είχε πει. Μου είπε ότι πιέζω πολύ την πλάτη μου προς τα πίσω και αυτό κάνει κακό στη μέση μου και κατ’ επέκταση στην λεκάνη μου. Μου είπε ότι είναι χορευτής και επειδή έχει δουλέψει πάνω στην στάση του σώματος βλέποντάς με να περπατώ από πίσω το κατάλαβε αυτό… Μου έκανε πολύ παράξενο όλο αυτό αλλά όπως είπα και παραπάνω αυτός ο άνθρωπος είχε αυτή την ικανότητα να κερδίζει αυτόν που έχει απέναντί του…
Πως έγινε και βρεθήκαμε να μιλάμε για ένα σωρό πράγματα ούτε που ξέρω. Πρέπει να μιλούσαμε για μια ώρα περίπου ξεκινώντας για το ζήτημα της στάσης του σώματός μου και τις συνέπειες που αυτό έχει στο βάρος και στην υγεία μου, για να περάσουμε στα ταξίδια, στη λογοτεχνία, στο κατά πόσο εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους και γιατί, για σχέσεις, για ξένες γλώσσες, για το πόσο νομίζει ο ένας ότι είναι η ηλικία του άλλου. Αυτός μου είπε ότι είναι 45. Θα μπορούσε αλλά σίγουρα ήταν ιδιαίτερα καλοδιατηρημένος. Ίσως να είπαμε και για άλλα αφού η συζήτηση μαζί του απλά έτρεχε και ένιωθα σαν να μιλούσα με κάποιον που γνώριζα χρόνια. Πάρα πολύ παράξενο.
Όλη αυτή την ώρα που συνομιλούσα μαζί του δεν μπορούσα να μην απορώ πως γίνεται αυτό? Πως γίνεται να πιάσεις έτσι απλά και αβίαστα κουβέντα με κάποιον άγνωστο και να έχεις τόσα πολλά να πεις.
Ο ίδιος μου είπε λοιπόν ότι είναι χορευτής, μισός έλληνας μισός ιταλός, από γονείς επίσης χορευτές, τον λένε Αντώνιο (Antonio), ζει στην Νέα Υόρκη αλλά κυρίως βρίσκεται σε περιοδεία με την χορευτική ομάδα στην οποία συμμετέχει και η οποία χορεύει κλασσικό μπαλέτο αλλά και classic & modern jazz. Δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομα της ομάδας, μου έλεγε όμως ότι είχαν συμμετάσχει σε παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και θα ακολουθήσουν παραστάσεις στην Αυστραλία και στην Κίνα. Μου αράδιασε μια σειρά από χώρες στις οποίες έχουν εμφανιστεί ή θα εμφανιστούν που ο ρυθμός με τον οποίο της ανέφερε καθιστά αδύνατο να τις θυμάμαι όλες. Συνέχισε να μου δίνει πληροφορίες για τον ίδιο συμπεριλαμβανομένων και του ότι επί του παρόντος βρίσκεται στην Αθήνα, με το υπόλοιπο μπαλέτο, μένουν σε μια τεράστια νεοκλασσική βίλα στην Πολιτεία, η οποία είναι τόσο μεγάλη για να χωρά 30 άτομα να μένουν εκεί με άνεση και ότι το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τους παραχωρεί την αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη για να κάνουν πρόβες τα χορευτικά που θα παρουσιάσουν στην Αυστραλία.
Μου είπε λοιπόν ότι το θέμα της στάσης του σώματός μου θα μπορούσε να διορθωθεί με την πρακτική της μυοχαλάρωσης. Μου πρότεινε δε να συναντηθούμε αύριο προκειμένου να μου το δείξει. Και εδώ αρχίζουν τα περίεργα… Αν όλη η συζήτηση πριν μου είχε κάνει εντύπωση αυτό πραγματικά με εξέπληξε αλλά και μου δημιούργησε ανησυχία και επιφυλάξεις. Γιατί να το κάνει αυτό κάποιος? Γιατί λέει του αρέσει να βοηθά τους ανθρώπους. Ξεπερνώντας δυσκολίες που έχω να εκφράσω πράγματα που σκέφτομαι του το είπα ξεκάθαρα ότι έχω αυτές τις αμφιβολίες. Στο κάτω κάτω της γραφής ούτε τον ξέρω ούτε με ξέρει.
Έχοντας φυσικά μέσα μου τόσο τον φόβο, την αμφιβολία αλλά και την ανησυχία αλλά και την περιέργεια κλείσαμε ραντεβού για αύριο, 8 Φεβρουαρίου, στο ΚΕΠ Συντάγματος προκειμένου να μου δείξει αυτήν την τεχνική.
Δεν ξέρω τι θα κάνω. Αν μπορεί να μου το δείξει εκεί που έχει πολύ κόσμο γύρω ευχαρίστως. Δεν θα πάω όμως κάπου απομονωμένα. Μια άλλη ιδέα που είχα είναι να πάω και να του πω ότι βιάζομαι ιδιαίτερα απλά πήγα να τον βρω για να μην τον στήσω άδικα να περιμένει αφού δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τον ειδοποιήσω – δεν έχει κινητό γιατί λέει αποδείχθηκε ότι τα κύματα του τηλεφώνου επηρεάζουν τον συγχρονισμό των χορευτών – και να του προτείνω αν μπορώ να πάω μια φορά να δω την πρόβα που κάνουν στο Μέγαρο και ίσως τότε να μου δείξει και αυτή την τεχνική της μυοχαλάρωσης.
Αυτό που με αναστάτωσε ωστόσο περισσότερο ήταν ότι μετά μου ζήτησε οδηγίες πώς να πάει στο Κολωνάκι. Του είπα πώς να πάει και χωριστήκαμε. Εγώ σχεδόν αμέσως μπήκα στο τρόλλευ και παρακολούθησα την πορεία του. Είδα να χώνεται στο πλάι του Άγνωστου Στρατιώτη εκεί που έχει δενδρύλια και να σταματά εκεί… Αυτό ήταν πραγματικά παράξενο.
Χθες όλο το βράδυ σκεφτόμουν αυτό το περιστατικό. Το ένστικτό μου, μου λέει «κίνδυνος». Μήπως όμως τελικά έχουμε γίνει όλοι τόσο πια αγχώδεις, ανασφαλείς και παραδόπιστοι?
Θα δω…
Ο λόγος άλλωστε που γράφω και όλες αυτές τις λεπτομέρειες είναι και ένας τρόπος να νιώθω ασφαλής. Αν μου συμβεί οτιδήποτε να ίσως να μπορέσει να γίνει κάτι με αυτές τις πληροφορίες που δίνω εδώ…