«...και εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι τους φταίει...»

“«Οι ζημιές δεν είναι τρομερές και ήδη έχουν αποκατασταθεί. Αυτό που με ενοχλεί, όμως, είναι το τεράστιο μίσος που κρύβουν αυτά τα παιδιά μέσα τους. Πέρασαν στην άλλη όχθη και εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι τους φταίει...».
Ετσι περιέγραψε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου της Αθήνας, κ. Χρήστος Κίττας, τις ζημιές που υπέστη η πρυτανεία το Σάββατο από τους περίπου 300-400 νεαρούς οι οποίοι εισέβαλαν στο ίδρυμα.”
Η παραπάνω πρόταση είναι από την ηλεκτρονική έκδοση του Έθνους και αναφέρεται στα επεισόδια της 2ας Φεβρουαρίου 2007.
Αλήθεια, κ. Κίττα, τι ακριβώς δεν μπορείτε να καταλάβετε?
Η ερώτηση μάλλον είναι ρητορική και προφανώς δεν απευθύνεται μονάχα στον κ. Πρύτανη. Απευθύνεται σε όλους εκείνους οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι να οδηγούν την κοινωνία μας. Αυτοί που θα γράφαμε στις εκθέσεις των πανελληνίων εξετάσεων – άλλη απάτη – οι «Ταγοί» της κοινωνίας μας. Πολιτικοί, διδάσκαλοι, δημόσιοι λειτουργοί και δικαστές, ΜΜΕ, επιχειρηματίες και άνθρωποι των γραμμάτων… οκ οι τελευταίοι ίσως όχι τόσο αλλά…
Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνετε όλοι εσείς για την οργή που έχει η νεολαία? Από την άλλη πώς να την καταλάβετε? Η καρέκλες σας είναι πολύ ψηλά και δεν φτάνετε να δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία.
Πως μπορείτε λοιπόν να καθορίζετε τις τύχες μας αφού λοιπόν δεν μπορείτε να νιώσετε στο πετσί σας αυτά που ο μέσος άνθρωπος ζει?
Πόσες φορές κ. Υπουργέ τον Μεταφορών έχετε κυκλοφορήσει για τις καθημερινές σας εργασίες με τα μέσα μαζικής μεταφοράς? Πόσες φορές έχετε φάει την φρίκη να περιμένετε στην στάση επί ματαίω το λεωφορείο που δεν περνά, ξέροντας ότι έχετε καθυστερήσει στη δουλειά σας και ξέροντας ότι θα σας γίνει παρατήρηση από τον προϊστάμενό σας? Ααα, ξέχασα! Εσείς είστε ο προϊστάμενος… Πόσες φορές κάνατε παράπονα στους σταθμάρχες των μέσων για τις καθυστερήσεις ή για το ότι τα δρομολόγια που είναι αναρτημένα στις αφετηρίες δεν έχουν καμία σχέση με το πρόγραμμα των λεωφορείων για να πάρετε απαντήσεις του τύπου: τι θες τώρα κοπέλα μου? Ή δεν έχουμε αρκετά λεωφορεία, ή οι οδηγοί είναι σε άδειες? Το καλύτερο που είχα ακούσει ήταν κατά την περίοδο των πυρκαγιών στην Πελοπόννησο το περασμένο καλοκαίρι είναι ότι τα δρομολόγια δεν φεύγουν στην ώρα τους εξ’ αιτίας των πυρκαγιών!!! Ορίστε??? Καίγεται η Αλεξάνδρας και δεν το ξέρω????
Εσείς κύριε Υπουργέ Παιδείας πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε σε εκπαιδευτικό ίδρυμα? Πότε πήγατε σε σχολείο να πιείτε νεράκι στο διάλλειμα δίπλα σε τουαλέτες που βρωμοκοπούσαν? Πότε πήγατε το παιδάκι σας, ηλικίας 3 ετών, σε παιδικό σταθμό που σας επέβαλαν να πάτε να το πάρετε όταν λερωθεί ή όταν κλαίει? Ή του οποίου ο υπεύθυνος στις 10 η ώρα το πρωί είχε πάνω στο γραφείο του ένα μπουκάλι βότκα???
Πότε κύριε Υπουργέ νιώσατε το άγχος ότι στην πανεπιστημιακή σχολή που φοιτάτε ο δρόμος είναι αδιέξοδος? Ότι όλος αυτός ο κόπος να περάσετε τις απάνθρωπες πανελλήνιες εξετάσεις σας έφερε σε μια σχολή που α) τα μαθήματα είναι απαρχαιωμένα και δεν έχουν καμία μα καμία εφαρμογή στην καθημερινότητα. Αν δηλαδή δεν έχεις καμιά κάψα για ακαδημαϊκή με την στενή έννοια του όρου εκπαίδευση, αλλά θα ήθελες το πτυχίο σου να έχει και μια πρακτική εφαρμογή στην κοινωνία που ζούμε, έχεις χάσει. Αλήθεια, πόσοι – γαμώ το κέρατό μου – πολιτικοί αναλυτές χρειάζονται ετησίως στην Ελλάδα??? β) εάν διαπιστώσεις ότι βρε αδερφέ τελικά δεν ήθελες να γίνεις βιολόγος αλλά η πραγματική σου κλίση είναι η μελέτη των χρωμάτων που χρησιμοποιούνται στις αγιογραφίες του 13ου αιώνα, πάλι έχεις χάσει… Είσαι καταδικασμένος στις εξής δύο επιλογές: είτε να γίνεις ντε και καλά βιολόγος και να καταλήξεις να δουλεύεις σε μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας περνώντας παραγγελίες για τους πελάτες στην επαρχία είτε να ξαναπεράσεις από την – βγαλμένη από την κόλαση του Δάντη – διαδικασία να ξαναδώσεις πανελλήνιες. Όλα αυτά διανθισμένα με απαράδεκτες συνθήκες φοίτησης – λέγε με και εγκαταστάσεις πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και εστιών. Χριστέ μου δεν θα ξεχάσω πριν κανά δυο χρόνια βρέθηκα στην πανεπιστημιακή εστία του Ζωγράφου. Η λέξη φρίκη και κατάθλιψη ήταν λίγη για να περιγράψει το πώς αισθάνθηκα εκεί μέσα. Κάμαρες 1,5 επί 2 με ένα κρεβάτι, μια ντουλάπα που χώραγε να κρεμάσεις τα ρούχα σου όχι προφίλ, όπως είναι όλες οι ντουλάπες του κόσμου αλλά ανφάς, είχε δηλαδή βάθος γύρω στα 20 εκατοστά, μερικά μίζερα ράφια, ένα πτυσσόμενο γραφείο μπροστά σε μια τζαμαρία και ένα άθλιο νιπτήρα. Αυτά!!! Φυσικά και δεν είχες μπάνιο (μια εγκατάσταση μπάνιων και τουαλετών ανά όροφο) ενώ η τζαμαρία που μπορεί να φαινόταν παρήγορη από άποψη φωτός και θέας (εντάξει θέα είχε ωραία) είμαι σίγουρη όμως ότι το χειμώνα θα έμπαζε φρικτά από τις σιδερένιες αυτές κατασκευές και ο κάτοικος αυτού του κελιού θα σιχτίριζε την ώρα και την στιγμή που έχει θέα. Και ρωτάω… αν αυτές είναι οι εστίες για την ακαδημαϊκή κοινότητα, τους αυριανούς «ταγούς» αυτής της άθλιας κοινωνίας μας, πως είναι οι φυλακές Αλικαρνασσού???
Δεν τελειώνω εδώ… έχω πολλά ακόμα να γράψω αλλά θα το κάνω τμηματικά. Ήρθε η ώρα να σύρω το κορμί μου από το γραφείο μου, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την πανεπιστημιακή μου παιδεία – την ατελή το παραδέχομαι – για να πάω στο σπίτι μου να στηθώ στην τηλεόραση να δω τα διαπαιδαγωγικά δελτία ειδήσεων. Εις αύριον τα σπουδαία (ποια????)