Θέλω να φωνάξω!!!

Σήμερα είμαι εξαιρετικά κακοδιάθετη.
Ίσως να φταίει και αυτό το κλίμα κηδείας τις τελευταίες ημέρες. Δεν είμαι θρησκευόμενη αλλά σίγουρα με στεναχωρεί όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει από καρκίνο. Το έχω ζήσει τόσο πολύ, τόσο έντονα από τόσο κοντά που ξέρω πως είναι και για τον ίδιο τον ασθενή αλλά και γι' αυτούς που αφήνει πίσω του.
Όταν ξεκίνησα αυτό το ημερολόγιο έλεγα στον εαυτό ότι θα προσπαθήσω να γράφω καθημερινά. Φυσικά για άλλη μια φορά δεν το τήρησα αυτό.
Αν και έχω τόσα πολλά πράγματα που με απασχολούν νιώθω ότι είναι τόσο συγκεχυμένα στο μυαλό μου που αν προσπαθήσω να τα αποτυπώσω με λέξεις απλά δεν θα βγαίνει νόημα... Μόνο διάσπαρτες σκέψεις.
Κανονικά σήμερα θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη. Αύριο εκταμιεύεται επιτέλους το δάνειο για το σπίτι μου. Θα δρομολογηθούν πολλά πράγματα αλλά κυρίως θα ησυχάσω από τον βραχνά του πατέρα μου για την επισκευή του σπιτιού της θείας μου. Δεν αντέχω άλλο. Με έχει πρήξει. Ίσως είναι η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πόσο μονόπλευρα και εγωιστικά αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Όταν με πίεσε να του δώσω ότι χρήματα είχα και στη συνέχεια να μου ζητάει και άλλα όταν ξέρει ότι πραγματικά δεν έχω. Ότι επιμένει να παραμείνουν στον δεύτερο όροφο αντί να μετακομίσουν στο δικό μου σπίτι που είναι ισόγειο, παρά το γεγονός ότι η υγεία της μητέρας μου επιβαρύνεται δραματικά από την σκάλα. Και επιμένει ότι δεν θέλει να κατέβει στο ισόγειο γιατί θα είναι μακριά από το εργαστήριο που έφτιαξε στην ταράτσα. Οκ... το ότι σε λίγο όμως η μητέρα μου θα είναι ακόμα και παράλυτη προφανώς του είναι αδιάφορο ή δεν είναι τόσο σημαντικό όσο οι βίδες που τακτοποιεί στο εργαστήριό του.
Πόσο εγωιστής και κοντόφθαλμος είναι?
Μέχρι να τελειώσουν οι επισκευές του σπιτιού και να ενοικιαστεί θα ζοριστώ πολύ οικονομικά. Το κάθε ευρώ μετράει. Όχι ότι ήμουν άλλωστε σπάταλη... απεναντίας. Ώρες ώρες νομίζω ότι φθάνω στα όρια της τσιγγουνιάς. Αλλά τώρα θα είναι πραγματικά δύσκολα.
Και από την άλλη η απόλυτη χλιδή και σπατάλη. Η προισταμένη μου προφανώς έχει έναν πολύ γένναίο μισθό και κινείται ανάλογα. Δεν την ζηλεύω ούτε την φθονώ ούτε θα ήθελα να ήμουν στη θέση της. Καμία σχέση. Απλά βλέπω την ματαιότητα. Δεν αντιλαμβάνομαι σε τι είναι καλύτερη μια φούστα που κάνει 900 ευρώ από μια άλλη που κάνει 100... μεταξύ μας, αυτή τη στιγμή της ζωής μου ούτε 100 θα έδινα για φούστα αλλά όπως είπαμε ίσως εγώ να φτάνω στα όρια της τσιγγουνιάς. Αλλά, γαμώτη μου, 900 ευρώ για μια φούστα δεν είναι σπατάλη? 3000 ευρώ για ένα ρολόι δεν είναι σπατάλη? Επαναλαμβάνω και πάλι ότι δεν θα ήθελα να ήμουν στην θέση της ούτε συγκρίνω τον εαυτό μου μαζί της. Όλα αυτά τα είδη πολυτελείας δεν μου λένε απολύτως τίποτα. Νομίζω ότι και χρήματα να είχα θα προτιμούσα να κάνω άλλα πράγματα με τα χρήματά μου παρά σε ρούχα και κοσμήματα. Την ώρα που μου λέει αυτά τα εξωφρενικά έξοδα σκέφτομαι όλους εκείνους τους ανθρώπους που πραγματικά μοχθούν για την καθημερινότητά τους. Που, όπως και για μένα, το κάθε ευρώ μετράει και πολυτέλεια είναι να φάνε ένα βράδυ έξω σε ένα εστιατόριο. Και προφανώς όχι στο Κονα Κάι, έτσι?
Δεν είμαι κομμουνίστρια ούτε νομίζω ότι θα μου άρεσε να ζω σε μια κοινωνία ισοπέδωσης όλων. Αντιλαμβάνομαι απόλυτα ότι κάποιοι άνθρωποι για να έχουν περιουσία και status έχουν μοχθήσει γι' αυτό. Έχουν διαβάσει πολύ, έχουν σπουδάσει και έχουν δουλέψει ώρες ατελείωτες. Όμως προς τι? Προς τι όλος αυτός ο κόπος? Για να είναι σε θέση κάποτε να αγοράζουν ρολόγια και να πίνουν κρασιά? Αυτό είναι τελικά το νόημα της ζωής?
Η στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουν...