Σημείο Μηδέν

Αυτό είναι το πρώτο post αυτό του blog. Είναι το σημείο μηδέν γιατί από σήμερα ξεκινά η ζωή μου μετά τα τριάντα. Είναι τα γενέθλιά μου. Αν και προσπαθώ φιλότιμα να χαμογελώ και να δέχομαι με χαρά τις ευχές συγγενών, φίλων και συνεργατών η αλήθεια είναι ότι με έχει πάρει πολύ από κάτω. Νιώθω ότι η ζωή μου κυλά μέσα από τα δάκτυλά μου σαν νερό και δεν ξέρω τι να κάνω. Όπως έλεγε και ένα τραγούδι παλιό "ξημερώνει και βραδιάζει πάντα στον ίδιο το σκοπό".
Άκουσα πολλές γνώμες σήμερα. Φίλοι αγαπημένοι που προφανώς έχουν βρεθεί σε αντίστοιχο προβληματισμό μου έδωσαν διάφορες ερμηνείες στο υπαρξιακό μου αυτό θέμα.
Όπως φερ' ειπείν ότι ποιός επιβάλλει ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι? Αν γίνεται έχει καλώς αλλά κατά τα άλλα είμαστε και εμείς ένα μικρό κομμάτι του σύμπαντος... όπως και τα άλλα πλάσματα του πλανήτη, οπότε καλά θα κάνω να χαλαρώσω...
Η άλλη άποψη είναι να δώ με αισιοδοξία όσα έχω κάνει μέχρι στιγμής... και να είμαι ευχαριστημένη με αυτά και τα μελλούμενα τελικά είναι και λίγο θέμα τύχης και συμπαντικής συνωμοσίας.
Γεγονός είναι ότι σαν γυναίκα στην ηλικία αυτή, δεν έχω παράπονο, έχω κάνει αρκετά. Έχω ταξιδέψει πολύ, σε μέρη μακρινά και ασυνήθιστα. Έχω ήδη αλλάξει τρεις δουλειές, στις οποίες δημιούργησα μια εξαιρετική εικόνα και σύμφωνα με την φίλη μου την ΚΓ, είμαι περιζήτητη. Μόλις αγόρασα σπίτι. Έχω για χρόνια συμμετάσχει ενεργά σε εθελοντική οργάνωση. Τόσο στη δουλειά όσο και στην μκο απεκόμισα πολύτιμους φίλους και εμπειρίες και χαίρομαι γι' αυτό. Έχω ανίψια.
Τι δεν έχω κάνει...
Χα! Εδώ σε θέλω κάβουρα. Και φυσικά εδώ είναι τα δύσκολα...
Δεν έχω πάρει το γαμωπτυχίο μου.
Δεν έχω αδυνατίσει.
Δεν έχω αγαπήσει και να αγαπηθεί την ίδια στιγμή. Και εδώ ξεκινά το μεγάλο ζόρι μου. Η' που θα είμαι ερωτευμένη και δεν θα είναι αυτός ή το αντίστροφο.
Δεν έχω βρεί τον σύντροφο της ζωής μου. Πάντα πίστευα ότι υπάρχει το άλλο μου μισό κάπου εκεί έξω. Μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι βρίσκεται μάλλον στο νότιο ημισφαίριο... Ίσως τελικά να βρίσκεται και σε άλλο πλανήτη ή ακόμα και γαλαξία.
Εγώ πότε θα γίνω μάνα???
Και το πιο δύσκολο απ' όλα! Δεν έχω ακόμα αγαπήσει τον εαυτό μου τόσο ώστε όλα τα παραπάνω να μην με επηρεάζουν τόσο πολύ. Μόνο τότε θα χαλαρώσω πραγματικά νομίζω.